ΚΡΙΤΙΚΕΣ

CACHED_73486-720-240

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟΥ

ironic-twist1

Πρόλογοι – Κριτικές αποτιμήσεις στην αγγλόφωνη ποιητική συλλογή «Poets Garden» – «Ο κήπος του ποιητή», σε απόδοση της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη                                  

1.- ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΑ και ΕΡΕΘΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                %cf%84%ce%b6%ce%b1%cf%83%ce%b2%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%81-%cf%83%ce%b9%ce%bd%cf%87               του Δρ. Τζάσβιντερ Σίνχ

 Σκοπός της ποίησης είναι να διαδίδει το μήνυμα της αρμονίας και της συνύπαρξης μεταξύ των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο σαν ένα ενιαίο κοινωνικό σύνολο. Εκτός από συναρπαστική και διασκεδαστική, η ποίηση εξερευνά επίσης ορίζοντες σε αναζήτηση της ομορφιάς, της αλήθειας και της σταθερότητας στην αγάπη και στην αληθινή κατανόηση. Στο φως αυτού του προσανατολισμού οι ποιητές, με μια φωνή, γίνονται συνοδοιπόροι, κατανοώντας το νόημα και τον σκοπό της ζωής με διατήρηση της αγάπης και της ομορφιάς παντού.

Ο κ. Σπύρος Κ. Καραμούντζος, ένας σημαντικός Έλληνας ποιητής, έχει επικυρώσει καταπληκτικά το νόημα και την ύπαρξη της αγάπης σε σκέψεις γύρω από τον εαυτό του. Απέδειξε επίσης αρκετά τα διαπιστευτήριά του σαν ένας πρεσβευτής της οικουμένης διαμέσου της συμφωνίας του με μια ομάδα άλλων συναδέλφων ποιητών στην Ελλάδα και παντού στον κόσμο. Δημιούργησε μια ζωηρή εντύπωση ελκύοντας τον αναγνώστη στον κόσμο του σαν να έρχεται σιγά – σιγά μέσα στον κήπο του, περιστοιχισμένος από το άρωμα της αγάπης και της ομορφιάς.

Η Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη έκανε το καθήκον ενός αγρότη προς το είδος της ποίησης με την άσπιλη προσπάθειά της να μεταφράσει τα ποιήματα του Σπύρου Καραμούντζου στην αγγλική γλώσσα, να γνωρίσει τον ποιητή σ’  όλο τον κόσμο και να διαδώσει το μήνυμα της παγκοσμιότητας μέσω του αρώματος της αγάπης και της ομορφιάς που κατοικούν στον «ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ».

Ο κ. Σπύρος Κ. Καραμούνζτος κάνει συνολικά συντονισμένες προσπάθειες να γίνει αγαπητός μέσω των μηνυμάτων στην ποίησή του πάνω στην αγάπη – οι αποχρώσεις της και οι διαφορετικές δονήσεις της να γοητεύσουν τη ζωή και ακριβώς τον σκοπό της ύπαρξης σ’ αυτόν τον θνητό κόσμο. Αυτό που με ενθουσιάζει περισσότερο  να σημειώσω την αλληλεπίδρασή μου στην ποίησή του, είναι η χρυσή ευκαιρία της προσεκτικής μελέτης των εκλεπτυσμένων σκέψεών του μέσα στα ποιήματα.

Πριν από αυτόν, στο πρόσφατο παρελθόν, είχα επίσης την ευκαιρία της ανάγνωσης ποίησης  άλλων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών, συγκεκριμένα της κ. Δανάης Παπαστράτου, του κ. Πότη Κατράκη, του κ. Στάθη Γρίβα, της αείμνηστης Μαρίνας Ζωγράφου, του κ. Γιώργου Ι. Μποτή και άλλων. Όλοι αυτοί οι ποιητές εξύμνησαν την ανθρώπινη σκέψη εξερευνώντας το εσώτερο βάθος της φιλοσοφίας να στολίζει τα ποιήματά τους με το μεγαλείο των εκδηλώσεών της, το οποίο προσεκτικά αποδεικνύει την αφοσίωσή τους και την λατρεία τους σ’ αυτήν.

Εδώ, σ’ αυτά τα ποιήματα, ο ποιητής φαντάζεται εξαιρετικά την ορθότητά του με την αγάπη, την ομορφιά και την παγκόσμια αλήθεια στη ζωή και προσφέρει στον αναγνώστη την ευκαιρία να θαυμάσει τον ποιητή με έναν εξαιρετικό σεβασμό και αγάπη γι’ αυτόν. Τα ποιήματα προσελκύουν επίσης την προσοχή μας στην οξυδέρκεια του νου του ποιητή, με την οποία έχει φτιάξει τα ποιήματα ζωηρά και διασκεδαστικά ενώ κάνει αποκαλύψεις με την μακρινών αποστάσεων επίδρασή τους πάνω στην φαντασία του αναγνώστη. Αγάπη, ομορφιά και φιλοσοφία απεικονίστηκαν σε αυτά τα ποιήματα κάνοντας αποκαλύψεις, αντηχώντας στην καρδιά και στο μυαλό του αναγνώστη.

Ο ποιητής κέρδισε εγκωμιαστικές αναγνωρίσεις και έγινε αγαπητός πέρα από οποιαδήποτε αμφιβολία. Είθε να περιμένουμε με ανυπομονησία για περισσότερα τέτοια ποιήματα από αυτόν.                                                              Δρ. Τζάσβιντερ Σίνχ, Ινδία, Ιούνιος 2013

2.- ΑΝΘΗ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΣΠΥΡΟΥ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟΥ              

dr-shujaat-hussain     του Δρ. Σουζάατ Χουσέιν

Φυσικά η δουλειά του μεταφραστή είναι ενδιαφέρουσα και απολαυστική, αλλά είναι κι ένα αποθαρρυντικό και δύσκολο αλλά ενδιαφέρον έργο. Δεν είναι εύκολο να είσαι μεταφραστής. Ξέρουμε πως κάθε γραμμή, δίστιχο ή στίχος έχει τον δικό του βαθμό επιφυλάξεων. Γλωσσική επάρκεια, σωστή γνώση του αντικειμένου, ευαισθησία, κριτικό ταλέντο και προσήλωση, είναι οι υποδειγματικές ικανότητες της Δρ. Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη. Υποστηρίζω ότι κατέχει όλα τα απαιτούμενα εργαλεία και τα χρησιμοποιεί με έλεγχο ενώ μεταφράζει ποιήματα και άλλα έργα συγγραφέων και ποιητών.

Η Δρ. Ζαχαρούλα  Γαϊτανάκη έχει κάνει μεγαλοπρεπές έργο για τη λογοτεχνία. Τη γνωρίζω προσωπικά από την αρχή και έχει καταβάλλει όλες τις προσπάθειες να κάνει διεθνώς γνωστούς συγγραφείς της χώρας της, μέσω της μετάφρασης των ελληνικών λογοτεχνικών τους έργων στ’ αγγλικά. Αν δεν είχε μεταφράσει την ελληνική δουλειά του Σπύρου Καραμούντζου, δεν θα τον είχαμε γνωρίσει. Αυτή είναι μια σπουδαία σύγχρονη συγγραφέας και μεταφράστρια. Τα ποικίλα εθνικά και διεθνή της βραβεία λένε πολλά για την τέχνη της, την ικανότητά της και τον τρόπο της μετάφρασής της.

 Όταν μεταφράζει, δίνει μεγάλη φροντίδα και πόνο κάνοντας αυτό (που μεταφράζει) απόλυτα σαφές γύρω από το συντακτικό του και τη δομή του κειμένου, τα λεξιλογικά και γραμματολογικά νοήματα των εκφράσεων που αυτό περιέχει. Η μεγάλη έκταση της μόρφωσής της κάνει αυτήν εξοικειωμένη με τις ιδιωματικές μεθόδους των εκφραστικών εργαλείων στην γλώσσα που έχει αναλάβει (να αποδώσει). Χρησιμοποιεί επιδέξια και εξαίρετα τις διαλεκτικές και υφολογικές παραλλαγές στη γλώσσα – ειδική φρασεολογία, ιδιωματική γλώσσα, ευφημισμούς, αστεία λόγια κ.λπ. Γνωρίζει τις λεπτομέρειες και τις αποχρώσεις των εννοιών σε μια γλώσσα, κουλτούρα και συμφραζόμενα, ούτως ώστε να αποδώσει σε μια διαφορετική γλώσσα, κουλτούρα και συμφραζόμενα το ίδιο νόημα. Γίνεται αυτό το αγαπημένο της παιχνίδι και οι αναγνώστες την απολαμβάνουν και την εκτιμούν. Έτσι αυτό είναι μια μεγάλη συνεισφορά της στον μεταφραστικό τομέα.

«Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ» αντανακλά την πλημμυρίδα των σκέψεων του Σπύρου, πλεγμένος με το στοιχείο της αγάπης, υψώνει φωνή ενάντια στο κλουβί και στη φυλακή, ένα είδος συναισθήματος που κατευθύνεται προς το φως, περιτυλιγμένο με αχτίδες αγάπης και απλώνει το δυνατό φτερό του πάνω στις σελίδες και ανέρχεται αιώνια. Όταν οι αναγνώστες διαβάζουν όλα αυτά τα ποιήματα, αυτό τους προσφέρει ουράνια απόλαυση και παρηγοριά στις ψυχές, ηρεμεί τα μυαλά και είναι ένα μέσο για να ανακουφίζονται οι καρδιές από όλα τα είδη των δισταγμών.

Ένας άντρας με ανθρώπινη καρδιά έχει ανθρωπιστική σκέψη συνδυασμένη με λεπτά και ανώτερα αισθήματα και η δημιουργική φαντασία του επιτρέπει να ανεβαίνει στα ύψη και στο λαμπύρισμα των οριζόντων της ποίησης. Ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος πιστώνεται  με αρκετά βιβλία και διακρίσεις. Τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.

 Ο Σπύρος είναι ένας διακεκριμένος Έλληνας ποιητής του οποίου η φωνή ξαφνιάζει και γοητεύει την προσοχή των συγχρόνων ανθρώπων, σπάζει το φράγμα των συνόρων, της θρησκείας, της περιοχής και του χρώματος. Η αξία των λέξεων εξέφρασε στο δικό του ύφος το πνεύμα της απόλαυσης που κατανόησε στη φύση. Του Σέλλεϋ  ήταν μια Πλατωνική ενατένιση συνοδευόμενη από ένα πνεύμα εξέγερσης ενάντια σε κάθε είδους εμπόδιο, πολιτικό, θρησκευτικό ή αλλιώς. Η ποίηση του Κητς ήταν εκτός πρόκλησης παρεμβάσεων και δημιουργίας ομορφιάς και τώρα η ποίηση του Σπύρου πήρε συγκεκριμένη μορφή, αυτό που αισθάνθηκε στα βάθη της καρδιάς του, δηλ. αγάπη και μόνον αγάπη.

«Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ» αντανακλά τις μεγάλες ικανότητές του και την μόρφωσή του. Το ποίημα «Ο κήπος του ποιητή» αρχίζει με τους κάτωθι στίχους: «Μικροπαράδεισος στη γη του ποιητή ο κήπος /  για έμπνευση, ανθοβόλημα και καρποφορία. / Προέκταση του λιακωτού,  / ξάγναντος στον πέλαγο / και μ’ ανοιχτό ορίζοντα προς την ανατολή.»

Αν η αγάπη είναι αληθινή, φέρνει στο νου δυο καρδιές. Η εμπιστοσύνη είναι η ουσία της αγάπης που ενεργοποιεί άντρες και γυναίκες, εξερευνούν το «χρυσορυχείο» το κρυμμένο κάτω βαθιά, η ζωή αναζωογονείται. Όταν ο Αδάμ παρακάλεσε για παρέα εκεί (στον Παράδεισο), ο Θεός με θεϊκή αγάπη δημιούργησε την Εύα. Αγάπη και ειδύλλιο είναι τόσο αληθινά όσο η σταγόνα μελιού, η καρδιά χτυπά συγχρονισμένα να δημιουργήσει ένα τραγούδι αγάπης, οι λέξεις είναι σύμβολα των βαθιά ριζωμένων πεύκων, οι ερωτευμένοι ανταλλάσσουν ματιές και υπόσχεση να ’ναι αλήθεια.

Οι αναγνώστες αντιλαμβάνονται στον «Κήπο του ποιητή» τον«παράδεισο στη γη», «το πέλαγος», «τον ανοιχτό ορίζοντα» και  «την έμπνευση». Σ’ αυτό το ποίημα περιέχει το υπέρτατο μήνυμα για όλον τον κόσμο, κάνει μια ζωή να δημιουργήσει παράδεισο πάνω στη γη, όπου όλοι οι άνθρωποι ζουν και απολαμβάνουν μαζί χωρίς καμία διάκριση.

Η αγάπη του είναι αιώνια, όπως λέει στον «Κήπο του ποιητή». Ο Σπύρος προάγει την αγάπη – ας αγαπηθούμε, χρειαζόμαστε ν’ αγαπηθούμε και μην είστε κρυόκαρδοι. Αυτό το βιβλίο περιέχει αρκετά ποιήματα που εμπνέουν να αγαπήσεις. Να αγαπήσεις και να ’σαι ερωτευμένος είναι ουράνια ευλογία.

Η αγάπη του Σπύρου είναι σαν το καθαρό χρυσάφι, τόσο που δεν έχει εξωτερική επίδραση όσο τα λουλούδια ξεθωριάζουν στον ήλιο. Φλέγεται, λάβα πετιέται όταν η αγαπημένη οδηγεί τα χείλη της πάνω στα χείλη του και με θράσος να τα φιλήσει κι όμως είναι αληθινό χωρίς κανέναν πόθο. Χαίρεται κάποιος, και νιώθει στο αποκορύφωμα της ζωής του όπως ο ποιητής ανακαλύπτει τον εαυτό του στον «Κήπο του ποιητή», όπου οι αναγνώστες αντιλαμβάνονται όλα τα είδη των λουλουδιών που προέρχονται (απ’ αυτόν) και διασπείρουν άρωμα και κάνουν την ατμόσφαιρα ευχάριστη και σαγηνευτική.

Ο Σπύρος είναι η προσωποποίηση της αγάπης. Δίνει το κάλεσμά του να αγαπηθούν με τέτοιο τρόπο που η αγάπη είναι η πολυαγαπημένη του: «Αχ! Η Αγάπη /  ξεχνάμε πως μας δίνει / ζωή με φιλί.» Η ιδιοκτησία της αγάπης κατορθώνει ουράνιο άρωμα και σπίθα. Αυτό είναι το σαφές γνώρισμα της ποίησής του, που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους σύγχρονούς του ποιητές στον κόσμο. Αυτό που εκφράζει, το λέει από την καρδιά του και θαρραλέα. Ο Σπύρος παραδίδεται ενώπιον της πολυαγαπημένης του έτσι, προφέροντας: «Θα σου χαρίσω /  το κλειδί της καρδιάς μου.»

Οποτεδήποτε και οπουδήποτε μιλάει στο ποίημά του περί αγάπης πάντοτε εκπλήσσει και γίνεται ένας μαγνήτης για την προσοχή αμέσως. Χωρίς αγάπη η ζωή είναι ακριβώς σαν χλωμά φύλλα, ένα δέντρο χωρίς φύλλα, ένα φεγγάρι χωρίς ομορφιά και φως, ένας ήλιος χωρίς θερμότητα, μια θάλασσα χωρίς κύματα και ένα σώμα χωρίς ψυχή, το Έβερεστ χωρίς χιόνι, ένα λουλούδι χωρίς άρωμα, μια πένα χωρίς μελάνι και μια γυναίκα χωρίς χάρη. Υποστηρίζει πως η ζωή είναι τόσο όμορφη και είναι φτιαγμένη για αγάπη. Πάρε όλη αυτή την ομορφιά και ποτέ μην συλλογίζεσαι για άλλα ασήμαντα πράγματα. Ο ποιητής μοιράζεται την εμπειρία της αγάπης του με τον κόσμο. Όταν η αγάπη ολοκληρώνεται, τότε εμφανίζεται: «Μετά την μπόρα  / ο ήλιος λαμπρότερος / χαμογελάει.»

Πολλά από τα ποιήματα έχουν διαφορετική μέθοδο ομοιοκαταληξίας και παραλλαγές στίχων μέσα στις στροφές. Το ιδιαίτερό του μεγεθύνει το πνευματικό του ανάστημα μεταξύ των ισάξιων του Σπύρου στον κόσμο της ποίησης. Διακρίνεται όχι μόνο στην τυπική ομορφιά, αλλά επίσης στο συναισθηματικό χρώμα. Και αυτό επίσης εκφράζεται στη συμπυκνωμένη μορφή ενός συναισθήματος, μιας ιδέας ή μιας συγκίνησης. Η δημιουργία του έχει άρωμα, γοητεύει το νου, κατευνάζει την καρδιά και προσφέρει παρηγοριά.

Όλα εδώ τα ποιήματα δείχνουν ότι έχει καρδιά, απαλό συναίσθημα στην καρδιά του για τους συμπατριώτες του και τους ανθρώπους γενικότερα. Πόσο εξαίσια εκφράζει την αγάπη του και την αφοσίωσή του ! Γι’ αυτόν, υπάρχει σ’ αυτό το ύφος συνύπαρξη μεταξύ αγάπης και ζωής. Σύμφωνα μ’ αυτόν δεν υπάρχει ζωή χωρίς αγάπη και αγάπη χωρίς ζωή. Αν υπάρχει ζωή χωρίς αγάπη, αυτό αληθινά σημαίνει θάνατο στη ζωή, ζωή χωρίς αγάπη είναι ακριβώς σαν ένα πτώμα, έτσι είναι απαραίτητο να θεωρήσουμε τη λέξη «αγάπη», η οποία χρησιμοποιήθηκε από τον ποιητή στο βιβλίο του «Ο κήπος του ποιητή» σαν ένα συνώνυμο για τη ζωή, την κουλτούρα και τον πολιτισμό.

Εκείνοι οι άνθρωποι που δεν τιμούν τη λέξη «αγάπη», πραγματικά είναι οι προάγγελοι της βίας, εξαπολύουν πολέμους, διασπείρουν το μίσος, υψώνουν τείχη διακρίσεων, καταπνίγουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι κέντρα όλων των κακών. Δεν γνωρίζουν τι χρειάζεται η αγάπη, πρέπει να διδαχθούν ότι η καρδιά χρειάζεται να χτυπά με ρυθμό και η αγάπη είναι θεϊκή και η αγάπη ανθίζει, η καρδιά να χτυπά με ειρήνη.

Ανεξάρτητα από την αγάπη, την αμοιβαία αγάπη, την Πλατωνική αγάπη, την αγάπη κάθε είδους, ο ποιητής προβλέπει: «Αγάπης πλοίο  / δίχως κύματα και κάβους / δεν ταξιδεύει.Γράφει με μια γλυκιά απλότητα, ένα λυρικό ξύπνημα αναμνήσεων, που μιλά για τις ατέλειωτες ζωηρές επιθυμίες της ψυχής. Οτιδήποτε έγραψε, το έγραψε άψογα και έντιμα, χωρίς προσποίηση. Τώρα οι ποιητές, οι συγγραφείς, οι κριτικοί και οι αναγνώστες θα έχουν μια νέα ματιά πάνω στον Σπύρο Κ. Καραμούντζο, αφού ολοκληρώσουν το βιβλίο του «Ο κήπος του ποιητή». Οι άνθρωποι θα τον θεωρήσουν σαν έναν προφήτη της αγάπης εξαιτίας της αγάπης του, αγάπη για τις ανθρώπινες υπάρξεις, αγάπη προς την πολυαγαπημένη του και πάθος γι’ αυτήν. Αυτό το βιβλίο θα δημιουργήσει έναν κήπο της αγάπης, όπου ο καθένας θ’ αγαπά τον άλλον, ο Θεός τους κοιτά από τον έβδομο ουρανό και ευλογεί γενναιοδωρίες.                                                      Δρ. ΣΟΥΖΑΑΤ  ΧΟΥΣΕΪΝ                                                                             Ινδός πολυγραφότατος βιβλιοκριτικός & αξιόλογος ποιητής


Κριτική άποψη της λογοτέχνιδας & εικαστικού κ. Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη για το βιβλίο:  «ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΔΙΝΟΥΝ ΦΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ» συνέντευξη του καταξιωμένου εκπαιδευτικού και λογοτέχνη Σπύρου Κ. Καραμούντζου  στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, το οποίο έχει εκδοθεί από την Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού τον Νοέμβριο του 2011.

Άνοιξα το  πόνημα των 63 σελίδων και τα μάτια μου έπεσαν κατευθείαν στους στίχους: «Ο Δάσκαλος / βλαστάρια αρδεύει και ανθούς / στο σχολικό περβόλι,  / να γεύεται γλυκούς καρπούς / η κοινωνία όλη».

Με τους στίχους  αυτούς ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος μας  δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε μακροβούτι  στις σκέψεις του, να κατανοήσουμε τη μεγάλη αξία του  κοινωνικού, πνευματικού  και παιδαγωγικού έργου του δασκάλου και   να  αποκομίσουμε τις μετά εμπειρίας, σοφές διδαχές του.

Ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος  είναι γεννημένος το 1932 στο ορεινό χωριό Καρυά της Αργολίδας. Ξεκινά την αφήγηση του κάνοντας πρώτα αναφορά στα παιδικά του χρόνια, τονίζοντας τις δυσκολίες της τότε διαβίωσης. Από του βίου του το διάβα,  εισέρχεται στη γενέθλια γη της Καρυάς τονίζοντας  στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη πως: «Τα παλιά δεν θέλουν σκούπα μη χαθεί ο θησαυρός… Κι αν στηθούν φράγματα στο ποτάμι: απλώς καθυστερούν το ρου του».

Μιλά με έμφαση, δύναμη ψυχής, προτρέποντας  τους κάτοικους των ορεινών χωριών  να χαίρονται τη ζωή και να διαφυλάττουν ως θεματοφύλακες ό,τι καλό κι ηθικό είχαν στο παρελθόν, παραδίδοντας το αυτούσιο στις νεότερες γενιές. Λέει -κι όχι άδικα- πως απ’ τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου έχει χαθεί το μέτρο και πρέπει να το βρει πριν να ‘ναι αργά… Επίσης, μας μιλά για την εποχή που ήταν δάσκαλος∙ για τις νέες τεχνολογίες στα  σχολεία και για την Ελλάδα της κρίσης, τονίζοντας το «Νυν  υπέρ πάντων ο αγών». Υιοθετώντας, μάλιστα, στον λόγο του τους στίχους από το «Άξιον εστί» του Οδυσσέα Ελύτη,  μας υπενθυμίζει, πως: «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», χρειάζεται ισχυρή πολιτική βούληση και σωστός προγραμματισμός κινήσεων..

Μέσα στις (50+1) ερωτήσεις κι απαντήσεις, γίνεται ένα μακρύ ταξίδι στο χώρο της Λογοτεχνίας, όπου η  λογοτέχνης Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη σκιτσάρει το λογοτεχνικό  πορτρέτο του εκπαιδευτικού και λογοτέχνη Σπύρου Κ. Καραμούντζου με ενάργεια, λεπτότητα, αυστηρά ηθικό προγραμματισμό ερωτήσεων που δικαιώνουν και τους  δυο∙ δημιουργώντας τον κήπο του ποιητή κι έναν κηπουρό ποιητή που μεθά με το άρωμα του λόγου:

«Μάθαμε από μικρή  ηλικία ν’ αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, ν’ αντέχουμε στις κακουχίες,  να μας αρκούν τα λίγα και να μην κάνουμε σπατάλες, να πίνουμε νερό και να κοιτάζουμε και το Θεό, να λέμε το ψωμί ψωμάκι και σε κάθε αναποδιά να λέμε και μη χειρότερα…»,  μας εξομολογείται ο συγγραφέας Σ. Κ. Καραμούντζος.  Κανείς και σε κανένα σχολείο δε μας μαθαίνουν τόσα πολλά!

Μεσολάβησε η συνέντευξη της Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, όπου κατόρθωσε να εκμαιεύσει απαντήσεις και να συγκεντρώσει στοιχεία για την ολοκληρωμένη κι αποκαλυπτική παρουσίαση του χαρακτήρα, των ιδεών και των θέσεων του Σπύρου Κ. Καραμούντζου, σε τρέχοντα κι άλλα κοινωνικά θέματα. Μέσα στις (50+1) ερωτήσεις κι απαντήσεις μας γνωστοποίησε την ποιότητα της προσωπικότητάς του, όπου πέρασε μέσα από συμπληγάδες τόσων κακών μέχρι να σφυρηλατηθεί ολοκληρωτικά και να αντανακλάσει το φως της γνώσης του και να γίνουμε δέκτες.  Τους ευχαριστώ από καρδιάς και τους δύο.      (Πάτρα, 25 Ιουλίου 2016).


   Μαρία Δαγρέ: ΣΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΟΥ, ΜΕ ΑΓΑΠΗ

«Στους γονείς , οφείλομεν το ζειν, στους δασκάλους, το ευ ζειν!»

Με πόσες γλυκές αναμνήσεις, πλημμυρίζει η καρδιά μου, κάθε φορά που κοιτάζω, την παλιά φωτογραφία, των πρώτων σχολικών χρόνων, των χρόνων του Δημοτικού Σχολείου!

Καρυά 2001

Καρυά, Πάσχα 2001, ο δάσκαλος Σπύρος Κ. Καραμούντζος με τις μαθήτριές του Μαρία και Πόπη Δαγρέ.

Πήγαινα, μαζί με την αδερφή μου, την Πόπη, στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Άργους, στην Δ΄ τάξη. Σαν χτες, μου φαίνεται, που άνοιξε η πόρτα, στην αίθουσα, που κάναμε μάθημα! Είδαμε να μπαίνει, ο Δ/ντής του Σχολείου, ο αείμνηστος Σπύρος Μαρούτσος. Τον συνόδευε, ένας νεαρός!  Ήταν, ο νέος μας δάσκαλος, όπως μας είπε. Ο κ. Σπύρος Καραμούντζος! Αυτός, θα μας έκανε μάθημα, τώρα, αφού η δασκάλα μας, Ελένη Παναγιωτοπούλου, συνταξιοδοτήθηκε. Τον είχαν προσλάβει οι γονείς μας, οι οποίοι και τον πλήρωναν, σαν αναπληρωτή! Ακόμα, θυμάμαι το λεβέντικο παράστημά του, το γελαστό του βλέμμα και την αστραφτερή ματιά του!  Άρχισε να μας μιλάει και τα λόγια του άγγιξαν τις καρδιές μας!

Θυμάμαι, ακόμα, τις πρώτες του συμβουλές! «Πριν πείτε ή πριν γράψετε οτιδήποτε, πρέπει να σκέφτεστε καλά, ώστε να αποφύγετε τα λάθη». Λόγια, που μου έμειναν βαθιά χαραγμένα στο μυαλό μου και που τα έλεγα κι εγώ, αργότερα στους μαθητές μου!

Με τα λόγια του και με την καλοσύνη του, μας κέρδισε αμέσως! Εργατικός, γεμάτος όρεξη και ζωντάνια, που δίνει η νιότη, μας μετέδωσε, αμέσως, τη δίψα για μάθηση, και την αγάπη για το Σχολείο και τα βιβλία.

Μας έμαθε πολλά! Ν’ αγαπάμε το Θεό, την Πατρίδα και να σεβόμαστε τους γονείς μας! Ηθικές αξίες, αναμφισβήτητα, πολύ μεγάλες! Δούλευε και προσπαθούσε , για μας, με όλες του τις δυνάμεις.  Έσκυβε με αγάπη και υπομονή, πάνω από κάθε παιδί, για να το βοηθήσει και να του δώσει θάρρος! Ακούραστος, παρ’ ότι είχε να κάνει με πολλά παιδιά (περίπου 82), μας έκανε μάθημα, πάντοτε με ό,τι εποπτικά μέσα, είχε στη διάθεσή του. Σημειωτέον, ότι τα εποπτικά μέσα στη δεκαετία του ’50, ήταν ελάχιστα, έως ανύπαρκτα.  Χαρακτηριστικά, θυμάμαι, ένα απόγευμα ( γιατί τότε κάναμε μάθημα πρωί- απόγευμα ), είχαμε Φυσική Ιστορία, για τη Φραγκοσυκιά! Ο δάσκαλός μας, είχε φέρει μαζί του, μερικά φραγκόσυκα, για να γίνει το μάθημα εποπτικά. Όταν τελείωσε το μάθημα, πήρε ένα μαχαιράκι κι άρχισε να καθαρίζει ένα φραγκόσυκο, το οποίο το μοίρασε σε κάποιες συμμαθήτριές μου! Όπως ήταν φυσικό, δεν ήταν δυνατόν να δώσει, σε όλους! Κάποιοι, έμειναν παραπονεμένοι! Μεταξύ αυτών, κι  εγώ! Ακόμα, το θυμάμαι!

Εκείνη, την αξέχαστη σχολική χρονιά, ο κ. Σπύρος Καραμούντζος, μας έδωσε την ψυχή του και την καρδιά του! Τον αγαπήσαμε και τον αγαπάμε ακόμα μέχρι σήμερα, τόσο πολύ, που όταν μιλάμε με τις συμμαθήτριές μου, για τους δασκάλους μας, του Δημοτικού, ένα όνομα έρχεται στα χείλη μας! Σπύρος Καραμούντζος! Αυτός ήταν και είναι ο δάσκαλός μας! Ο δάσκαλος της καρδιάς μας!  Ο δάσκαλος, που φώτισε τα σκοτάδια του μυαλού μας, που μας πήρε από το χέρι και με πολλή μεγάλη υπομονή και θέληση, μας άνοιξε ένα παράθυρο, στον κόσμο της γνώσης!  Έγινε το πρότυπό μας και ιδιαίτερα σε μένα, που ακολούθησα το επάγγελμα της δασκάλας!

Φανταστείτε, τι στενοχώρια πήραμε, όταν ένα πρωινό, ο δάσκαλός μας, λίγο πριν τελειώσουμε την Δ΄ τάξη, μας είπε, ότι διορίστηκε στις Σέρρες κι έπρεπε να φύγει, να πάει στη νέα του θέση! Κλαίγαμε, όλα τα παιδιά!  Με λύπη και με δάκρυα στα μάτια, τον ευχαριστήσαμε για όσα έκανε για μας και τον αποχαιρετήσαμε!

Όμως, ο δάσκαλός μας, κι εκεί που πήγε, με την όρεξη και την εργατικότητα, που τον διέκριναν, διέπρεψε! Ανέβηκε, όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης! Έγινε Δ/ντής σε Σχολεία, Προϊστάμενος της Περιφέρειας, Σχολικός  Σύμβουλος, προσφέροντας έτσι, και βοηθώντας τους νέους δασκάλους, με τις γνώσεις του!  Κι όταν κάποτε, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και συνταξιοδοτήθηκε, ανήσυχο πνεύμα, όπως ήταν, δεν σταμάτησε τις δραστηριότητές του! Με τα πλούσια πνευματικά και ψυχικά θησαυρίσματα, που είχε αποκτήσει, με την ανάγνωση, πολλών Ελλήνων Κλασικών Ποιητών κι αφού σαν Δάσκαλος, μέσα στα Σχολειά,  πότισε με περισσή αγάπη, τα βλαστάρια του, που « έγιναν δέντρα με κλαδιά και με επαίνους στα συρτάρια», άρχισε, με ξεχωριστή μαστοριά, να ζωγραφίζει με την πένα του, κάθε είδους στιγμές της ζωής! Κάνει, επί τέλους, κάτι δικό του! Κάτι, που βγαίνει, απ’ την καρδιά του και του δίνει χαρά!  Κάτι, που ίσως, να ήθελε να κάνει, από πάντα! Έτσι, αργά, αλλά σταθερά, άρχισε η πορεία προς τον Όλυμπο, ένας δρόμος αρκετά δύσκολος και ανηφορικός, που όμως, η χαρά της δημιουργίας, του έδινε φτερά!

Ένας πανέμορφος κήπος, ξεπήδησε σιγά-  σιγά, μ’ ολάνθιστα παρτέρια! Κάθε παρτέρι και διαφορετικά λουλούδια! Κάθε λουλούδι κι ένα λαμπερό διαμάντι! Στον κήπο του, βλέπουμε να ξεδιπλώνονται με τέχνη, οι αναμνήσεις του, τα αισθήματά του, αγάπες, εμπειρίες, συγκινήσεις, κι άλλα προσωπικά και  οικογενειακά βιώματα της ζωής του, φανερά ή μυστικά, που γίνονται, με μοναδική μαεστρία, στίχοι κι ολοκληρωμένα ποιήματα! Όλα λαμπερά διαμάντια, που με μοναδική χάρη, μας ταξιδεύουν σε ήρεμα γαλήνια πελάγη, και  μας δίνουν την αίσθηση, πως είμαστε κι εμείς εκεί και συνταξιδεύουμε μαζί του! Η μία Συλλογή, μετά την άλλη είναι ένα μυρωδάτο λουλούδι, με διδάγματα, ονειροπολήματα, πολύχρωμες εικόνες, χαλί με γνωμικά δεμένο με πηγές φωτός!  Ακόμα και το Πεζογράφημα « Λόγια Καρυάς », που εγώ συμπληρώνω, είναι «και Καρδιάς», είναι μια κατάθεση της ψυχής του και της καρδιάς του, για το πατρικό χωριό του και αποτελεί άριστη πολιτιστική κληρονομιά, για την Πατρίδα μας!

Στην  ενδιαφέρουσα Συνέντευξή του: « Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση», ( 50+1 ερωτήσεις), στην κ. Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη,  δηλώνει προβληματισμένος, αλλά και αισιόδοξος, για το μέλλον, αρκεί να είμαστε ενωμένοι!

Στο « Ζητείται Ποιητής », είναι επηρεασμένος από την οικονομική κρίση και  με τα ποιήματά του, σαλπίζει εγερτήριο! Μας καλεί, σε εγρήγορση και προσπαθεί να κεντρίσει τις ψυχές και τις καρδιές των ανθρώπων, να ξυπνήσουν! Η αγωνία του είναι, να βρεθεί ηγέτης, καθοδηγητής, άξιος να σηκώσει στους ώμους του τις τύχες των ανθρώπων, ενός μικρού, αλλά παμμέγιστου έθνους!

Το αποκορύφωμα, όμως, όλης αυτής της προσπάθειας του, ήρθε με την βράβευσή του, από την Επιτροπή  Κρίσης των Βραβείων της Κίνας, ως ο καλύτερος ποιητής της χρονιάς 2013, για την ποιητική του συλλογή «Ο κήπος του Ποιητή» («Poets Garden») , σε αγγλική απόδοση, από την βραβευμένη ποιήτρια και μεταφράστρια,  κ. Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη!

Με το δάσκαλό μας, κ. Σπύρο Καραμούντζο, συναντηθήκαμε στις 30 Αυγούστου 1999, όταν αποφασίσαμε, να κάνουμε μια συνάντηση συμμαθητριών του Δημοτικού, στον Προφήτη Ηλία του Άργους. Τον είχαμε καλέσει και μας τίμησε με την παρουσία του! Στη συνάντησή μας αυτή, στην οποία πήραν μέρος 35, περίπου, κυρίες ( συμμαθήτριες ), ο δάσκαλός μας, ήρθε κρατώντας στα χέρια του, μια αγκαλιά κατακόκκινα τριαντάφυλλα! Ένα για την καθεμιά μας!

[Στην ενότητα ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ περισσότερο φωτογραφικό υλικό.]

τα λουλούδια του Σπύρου

Η συγκίνηση και η χαρά, ήταν διάχυτες στα πρόσωπα όλων μας, και πιο πολύ στο πρόσωπο του δασκάλου μας, αφού, ας μην ξεχνάμε, εμείς, υπήρξαμε, οι πρώτες-πρώτες του μαθήτριες!  Είχε να μας δει, από τότε, που μας άφησε! Δε χόρταινε, να μας κοιτάζει!

Εκείνο, το Αυγουστιάτικο βράδυ, που το φεγγάρι, έλαμπε ολόλαμπρο, στον ουρανό και μας χαμογελούσε, ο χρόνος σταμάτησε για μας! Γυρίσαμε πίσω, το ρολόι του χρόνου!

Οι αναμνήσεις μας, πολλές! Θυμηθήκαμε τα παιχνίδια μας, διάφορα περιστατικά, τις σκανδαλιές μας και τόσα άλλα….!  Με μια λέξη, εκείνο το βράδυ, ξαναγίναμε παιδιά!!  Με πολλή συγκίνηση, ο κ. Σπύρος, μας μίλησε, μας πρόσφερε με αγάπη από ένα τριαντάφυλλο και κάτω από το φως του φεγγαριού και τις συναυλίες των πουλιών, μας απάγγειλε το ποίημα « Αυγουστιάτικο φεγγάρι ».

Περάσαμε, ένα αξέχαστο βράδυ, που ακόμα το θυμόμαστε, όλες! Παρακαλέσαμε, εκείνο το βράδυ, το δάσκαλό μας, να απαθανατίσει, μ’ ένα ποίημα, αυτήν την ωραία συνάντησή μας! Ο δάσκαλός μας, μερικούς μήνες αργότερα, θέλοντας να μην ξεχαστεί, η  συνάντησή μας, έγραψε και μας αφιέρωσε, το ποίημα: «Προσκύνημα στον Άι- Λια»! [Και τα δυο ποιήματα περιλαμβάνονται στη συλλογή «ΑΛΚΥΟΝΕΣ» ]

Στον καταξιωμένο δάσκαλό μου, κ. Σπύρο Καραμούντζο, το πρότυπό μου, εύχομαι απ’ τα βάθη της καρδιάς μου, να είναι γερός και δυνατός, γεμάτος έμπνευση να συνεχίζει, για πολλά χρόνια ακόμα, να μας προσφέρει πνευματική τροφή με τα βιβλία του και τα ποιήματά του! Γιατί, όπως λέει κι ο Κωστής Παλαμάς: «Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε ψυχές! / Κι ό,τι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου, / Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το, ως τη στερνή πνοή σου! / Χτίσ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!» Μαρία Δαγρέ- Μητροβγένη, Άργος 17/4/2014

Σπυρος και μαθήτριές του

Προφήτης Ηλίας Άργους, 1999: ο δάσκαλος Σπύρος Καραμούντζος με μαθήτριές του.


« ΕΝΑΣ  ΑΠΕΡΙΤΤΟΣ ΥΜΝΟΣ –  Στον ποιητή, στον άνθρωπο ΣΠΥΡΟ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟ »   της Χριστίνας Ιατρού – Σοϊταρίδη

  Πλούσιος ο κάμπος της ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ. Κάμποι πλούσιοι, απέραντοι αγροί, εύφορα χωράφια, με μεστά τα στάχυα. Ο κόπος του εργάτη του λόγου έτοιμος για συγκομιδή. Μα αλήθεια, είναι πάντοτε μεστός ο καρπός;  Είναι έτοιμο το αλώνι για να χωρίσει τον μεστό, από τον άδειο καρπό; Πόσες μα πόσες φορές, διαβάζουμε και αναρωτιόμαστε συνάμα, γιατί τόσος κόπος να γίνεται άσκοπα; Διαβάζουμε κείμενα, άρθρα, ποιήματα, πεζά και τελικά νιώθουμε κάποιο κενό. Δεν λάβαμε κανένα σινιάλο, κανένα νόημα, από αυτά που διαβάσαμε, μάλλον λυπηθήκαμε τον πολύτιμο χρόνο που διαθέσαμε…για τίποτε… Είναι και άλλες φορές που η σκέψη γεμίζει από αγαλλίαση, από χαρά, ελπίδα, συλλέξαμε, μαζέψαμε ακόμη και το τελευταίο στάχυ από το χωράφι. Πολύτιμο σμαράγδι ότι μας πρόσφερε η εράσμια διάνοια, η πένα του σωστού, Λογοτέχνη.

Ένας σεμνός εργάτης του εράσμιου λόγου, ο ακούραστος μαχητής, των αγνών και δικαίων ιδανικών. Ο ταπεινός, μετριόφρων δουλευτής της πένας. Ο άξιος Λογοτέχνης κύριος Σπύρος Κ. Καραμούντζος, συγκαταλέγεται μέσα στους άξιους που τιμούν την πένα. Τα έργα του, δροσιά, ελπίδα και σιγουριά σκορπίζουν. Τιμά την γενέτειρά του, μα και ολόκληρη την Ελλάδα. Τα αγνά σύμβολα και ιδανικά της φυλής μας τα έχει καλά φυλαγμένα. «Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια». Με απέραντο σεβασμό στο έργο του, ας μου επιτραπεί να εκφράσω την ταπεινή μου γνώμη στον αγνό Λογοτέχνη, στον σωστό ΑΝΘΡΩΠΟ, στον φίλο, στον σύμβουλο, στον συνοδοιπόρο της πένας.

Είναι ευδαιμονία, χαρά και ευλογία, για εμάς τους απόδημους, που ζούμε τόσο μακριά από την πατρίδα, όταν Λογοτέχνες από τον Ελλαδικό χώρο, ανοίγουν την αγκαλιά τους μας δίνουν το χέρι, μας προσκαλούν, δεν μας θεωρούν «ξένους» στρώνουν τραπέζι γιορτινό, μας δίνουν θέση δίπλα τους. Νιώθουμε κι εμείς την θαλπωρή, την «Ελληνική φιλοξενία». Άριστος οικοδεσπότης, ο αγαπητός κύριος Σπύρος Κ. Καραμούντζος. Δεν υποτιμά κανέναν. Ανοίγει την πόρτα της καλοσύνης, της ομόνοιας και της αγάπης. Μας καλοδέχεται στον πνευματικό ναό του. Μας προσφέρει από τους καρπούς της γνώσης του.

Ομολογουμένως, για εμάς τους Λογοτέχνες της Μελβούρνης, ο αγαπητός μας κ. Σπύρος K. Καραμούντζος έχει μια ξεχωριστή θέση μέσα στην καρδιά μας. Έχουμε γνωρίσει το Λογοτεχνικό του έργο, το οποίο αγαπήσαμε, εκτιμήσαμε, σεβαστήκαμε. Ορθή η γραμμή της πένας του, δίκαιη, ακέραια και σεμνή, καθαρή, πλέρια. Τον συγχαίρω, ευχόμενη και οι άλλοι ομότεχνοι μας Ελλαδίτες Λογοτέχνες, να ακολουθήσουν το φωτεινό του παράδειγμα  και όλοι μαζί, να ενώσουμε τη φωνή της πένας μας, για δικαιοσύνη, συναδέλφωση και ΕΙΡΗΝΗ. Μία φωνή με πένα καθάρια, όπως το γάργαρο νερό που αναβλύζει από πνευματική πηγή της διανοίας μας. (Μελβούρνη, 7 Απριλίου 2016).


Αποσπάσματα από δημοσιευμένες Κριτικές Λογοτεχνών για τις «ΑΛΚΥΟΝΕΣ», την πρώτη ποιητική συλλογή του Σπύρου Κ. Καραμούντζου:

ΑΛΚ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (Σχολικός Σύμβουλος φιλολόγων –συγγραφέας-κριτικός λογοτεχνίας): «Η ποιητική συλλογή του Σπύρου Καραμούντζου, με το  χαρακτηριστικό αλλά πολυφίλητο στη λογοτεχνία τίτλο «Αλκυόνες», είναι κατάθεση ψυχής, πενταπόσταγμα πολύχρονης πείρας, γλυκοθύμησες της ζωής του χθες και του σήμερα.  Καλοδεχούμενος ο πρωτολειακός αμητός του Σπύρου Καραμούντζου. Σε μία εποχή πυρετικού ρυθμού και άμβλυνσης της ευαισθησίας, η ποίηση παραδοσιακή και νεωτερική, πολλά μπορεί να προσφέρει στο χειμαζόμενο άνθρωπο…»

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Δάσκαλος – Συγγραφέας) : «Οι στίχοι του είναι μεστοί σε πλοκή και περιεχόμενο, αλλά και οι ομοιοκαταληξίες τους ακολουθούν τους κανόνες της στιχουργικής τέχνης, η γλώσσα του ρέει και οι εικόνες από τη ζωή και τη φύση δίνουν ζωντάνια στα ποιήματά του…» (Εφημερίδα «ΑΡΓΕΙΑΚΟΝ ΒΗΜΑ» Άργους, 21-5-2000).

 ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΕΝΤΕΣ (Καθηγητής Θεολογίας – Συγγραφέας):«Ένα πόνημα, μαρτυρία της αράγιστης θέλησής σου να θητεύσεις στο πνεύμα, να δουλέψεις κοντά στο παιδί π’ αγάπησες, να σταθείς στον άνθρωπο, που όλο και πιο πολύ βουλιάζει στη χοϊκότητα, στην ιδιοτέλεια, στη  φιλόυλη ζωή… Ποίηση ψυχής, που δε ζητάει ν’ ανεβεί τ’ αψήλου, να κορυφώσει δόνηση, να πλάσσει έξαρση, αλλά να καλοταξιδέψει επικοινωνιακά και εσώψυχα με την ύπαρξη…» (Εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ» Πύργου, 11-6-2000).

 ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗΣ  (Συγγραφέας – Κριτικός Λογοτεχνίας): «Συγχαίρω τον ποιητή και άνθρωπο, που μίλησε στην ποίησή του με την «ήρεμη φωνή των χρωμάτων», γιατί υπηρετεί το συγκεκριμένο μέσα από τη διαφάνεια, γιατί απαθανατίζει στο λόγο του τα χαρακτηριστικά της φυλής μας και  την απροσδιόριστη γοητεία της, για τη θεματική και μορφική συγκρότηση των αγγιζομένων θεμάτων του, που και την εποχή μας αγγίζουν και τα προβλήματά της ευρετηριάζει..».7 (Εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΗ  ΩΡΑ», 25-8-2000).

 ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ  (τ. Σχολικός σύμβουλος Π.Ε. – Συγγραφέας): «Την ποίηση του Σπύρου Καραμούντζου τη χαρακτηρίζει η γλαφυρότητα, ο ρυθμός, η ιδιαιτέρα προσεγμένη έκφραση και η τέλεια επεξεργασμένη μορφή… Έμπλεος από την πείρα της ζωής, περισσότερο φιλοσοφημένος από την ωριμότητα της ηλικίας του, έρχεται τώρα με τις «Αλκυόνες » του να παρουσιάσει με ποιητικό τρόπο τον πλούσιο εσωτερικό του κόσμο…»  (Εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» Καλαμάτας, 13-8-2000).

 ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΪΒΑΝΑΣ  (Δημοσιογράφος): «Πολλοί μα πάρα πολλοί ζητάμε στο καταχείμωνο κάποιες αλκυονίδες ημέρες. Τυχεροί όσοι τις βρίσκουν, κάπου. Τυχερός και ο Σπύρος Καραμούντζος, που τις βρήκε στους στίχους του..» (Ελληνόφωνη εφημερίδα «ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ», 5-10-2000).

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΝΙΚΟΛΟΔΗΜΟΣ  (Αντιστράτηγος ε. α.): «Στο βιβλίο καταγράφεται με ποιητικό λόγο ολόκληρη η ζωή ενός δασκάλου από εκείνους τους γνήσιους, τους φωτισμένους δασκάλους, που αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους στην παιδεία, με ήθος, με απλότητα, με αξιοπρέπεια…»

 ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑΣ  (Εκπαιδευτικός – Συγγραφέας): «Αγαπητέ φίλε Σπύρο, οι «Αλκυόνες» σου ήρθαν να φέρουν τις «Ημέρες» τους μέσα στην καρδιά του «Χειμώνα», να φέρουν «Καλοκαιριά», ευτυχισμένες, γαλήνιες ημέρες, ανάμεσα σε δύσκολες και δυσάρεστες περιστάσεις, σε ημέρες που ο «Κόσμος » μας ζει σε έναν εφήμερο κόσμο, αναζητώντας τη ζωή, μέσα σε αχανείς ερήμους, με υλιστικούς αντικατοπτρισμούς, να φέρουν ημέρες ηλιοφάνειας στη σκοτεινή πλευρά της καρδιάς, να φέρουν νηνεμίες στο ταραγμένο πέλαγος, που έχουμε ανοιχτεί…»

 ΚΑΙΤΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ  (Καθηγήτρια φιλόλογος): «Η ποίηση του Σπύρου Καραμούντζου είναι η έκφραση, το λυτρωτικό ξέσπασμα μιας τρυφερής και ευαίσθητης ψυχής, γεμάτη από συγκινήσεις, που βίωσε στη διάρκεια της ζωής, ένας σεισμογράφος που κατέγραψε τις ισχυρότερες- και όχι μόνο- δονήσεις, που του έδωσε η ζωή. Όλα αυτά ερέθισαν και γονιμοποίησαν την καλλιτεχνική του διάθεση…» (Από την ομιλία της στην παρουσίαση του βιβλίου «ΑΛΚΥΟΝΕΣ», 20-5-2000).

ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ (Συγγραφέας- Κριτικός Λογοτεχνίας): «Κεντροφόρος άξονας της ποίησης του Σπύρου Καραμούντζου ο άνθρωπος, αλλά και οι άλλες αξίες της ζωής, που την ομορφαίνουν και την εξαγιάζουν και που σήμερα ευτελίζονται στους καιρούς της διαπλοκής και του τηλεοπτικού σκουπιδιού. Χαίρεσαι την ποίησή του και πολλές φορές έχεις την αίσθηση πως εκφράζει το δικό σου ψυχικό κόσμο και τα δικά σου βιώματα. Πολλά απ’ αυτά τα ποιήματα θα μπορούσαν να μελοποιηθούν και να γίνουν τραγούδια για μικρούς και μεγάλους…» (Περιοδικό «ΜΟΡΙΑΣ», έτος 16ο, τ. 64ο, Οκτ.-Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2002).

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΗΝΗΣ (Κριτικός Λογοτεχνίας): «Ο Σπύρος Καραμούντζος έχει έμπνευση και φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη της ποιητικής γραφής. Μέσα από την απλότητα της γραφής προκύπτουν οι αγωνίες του ποιητή για την αλόγιστη συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι στο φυσικό περιβάλλον, τη γενικότερη αντικοινωνική τους διαγωγή και την ατομικιστική μεταχείριση των συνανθρώπους τους…» (Περιοδικό «ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ», τ. 187, Γενάρης-Φλεβάρης 2001).

ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ ΜΑΥΡΙΩΤΗΣ (Δάσκαλος – Ποιητής – Ζωγράφος): «Τα ποιήματά σας καθαρά στην έκφρασή τους, απλά, αλλά και με πολύ συναίσθημα. Διακρίνονται για την ποικιλία των θεμάτων τους, Σε πολλά απ’ αυτά υπάρχει μία τάση φρονηματισμού, που δικαιολογείται από την θητεία σας στο δασκαλικό κλάδο… Το μέτρο και το ομοιοτέλευτο είναι κυρίαρχο στοιχείο στην ποίησή σας…»

 ΦΩΤΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ (Κριτικός Λογοτεχνίας): «Οι «Αλκυόνες» του ποιητή Σπύρου Καραμούντζου είναι σύμβολο ομορφιάς, εσωτερικής και εξωτερικής. Είναι σύμβολο ανεξαρτησίας, δυναμισμού, θάρρους και έμπνευσης. Ασφαλώς θα γίνει η αφετηρία και για νεότερη ποιητική δουλειά του… Αναπτύσσει με έναν άρρηκτα ποιητικό λόγο τις σκέψεις και τα οράματά του. Καταπιάνεται με κάθε στοιχείο μικρό ή μεγάλο, απλό ή σύνθετο, και του δίνει τη διάσταση που πρέπει. Συγχρόνως περνάει και μηνύματα, που κάνει  τον αναγνώστη να σκεφτεί λίγο περισσότερο…»

 ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΥ (Ποιήτρια – Ζωγράφος):  «Το βιβλίο «Αλκυόνες» του Σπύρου Καραμούντζου είναι μία υπέροχη ποιητική συλλογή, που εντυπωσιάζει με την παραδοσιακή μορφή και φανερώνει την κλίση του προς αυτή. Ποικιλοτρόπως μας δείχνει έναν άνθρωπο με πλούσια ψυχικά χαρίσματα και ευαισθησίες…» (Εφημερίδα «ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» Μελβούρνης, 14-8-2002).


Αποσπάσματα κριτικών για την ποιητική συλλογή «ΔΟΞΑΡΙΣΜΑΤΑ»:

ceb1cebbcebacf85cebfcebdceb5cf83-ceb5cebecf89cf86cf85cebbcebbcebf2

ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ ΜΑΥΡΙΩΤΗΣ  (Δάσκαλος, Ποιητής, Ζωγράφος):«Ποίηση με περιεχόμενο, ποίηση εύληπτη  που αγγίζει όλους τους αναγνώστες, για τούτο και πετυχαίνει το στόχο της. Ιδέες, οράματα, συναισθήματα και μεταφυσικές αγωνίες, οικολογικές ευαισθησίες και φιλειρηνικές διαθέσεις αποτελούν θέματα της ποίησής του…   Έρχεται κατευθείαν από το χώρο του Δημοτικού Τραγουδιού…  Θεωρώ ευτύχημα που στις μέρες μας υπάρχουν ακόμη ποιητές, που επιμένουν στον παραδοσιακό τρόπο γραφής…» (Από την ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου, ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ, 27-3-2004).

ΧΑΡΗΣ ΣΑΠΟΥΝΤΖΑΚΗΣ (τ. Σχολικός Σύμβουλος Π.Ε., Συγγραφέας): «Με τα ποιήματά του ο Σπύρος Καραμούντζος φιλοσοφεί, ρεμβάζει, αισιοδοξεί, διδάσκει, πικραίνεται, μα δεν πικραίνει που τρέχει νερό καθάριο, καθόλου στεκούμενο, που γίνεται διαυγέστερο στη διαδρομή του και με το πέρασμα του χρόνου…»(Απόσπασμα από το προλόγισμα του βιβλίου «ΔΟΞΑΡΙΣΜΑΤΑ»).    

ΣΩΣΩ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ (Καθηγήτρια φιλόλογος): «Ο τίτλος της συλλογής «Δοξαρίσματα», ιδιαίτερα ευρηματικός, παραπέμπει στους γλυκούς ήχους του δοξαριού, που γεμίζει ομορφιά και συγκινεί τις ψυχές των ανθρώπων… Τραγουδάει τη ζωή, τον έρωτα, την αγάπη. Τον συνεγείρον οι μεγάλες αξίες της ζωής: η ειρήνη, η αγνότητα, η πίστη, το δίκιο, η αρετή, η αλήθεια, το χρέος, η γνώση… Ποίηση πηγαία, που τα θέματά της είναι αυθεντικά κομμάτια του εαυτού του…» (Απόσπασμα από τον πρόλογό της για τα «ΔΟΞΑΡΙΣΜΑΤΑ»).

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΛΤΕΖΟΣ (Δάσκαλος): «Σε όλες τις ενότητες των ποιημάτων σου, Σπύρο, χάρηκα τη φραστική τελειότητα, τη μουσικότητα του στίχου, την τρυφερότητα, την αγάπη στη  φύση και την αγωνία σου για την κακοποίησή της, την πίστη σε αιώνιες και διαχρονικές αξίες, την ανθρωπιά και περισσότερο απ’ όλα την ευαισθησία της όμορφης ψυχής σου, που μεταγγίζεται γλυκά και χωρίς κραυγές στον αναγνώστη…»

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Δημοσιογράφος, κριτικός): «Με τα «Δοξαρίσματα» και που δεν μας ταξίδεψε! Από το Μπρακατσάκι και την Καρυά, μέχρι τη Κωνσταντινούπολη και την Αγιά-Σοφιά. Πήγαμε στα λιβάδια και στις στάνες, στα βουνά και στις πλαγιές, στα διάσελα και στους κάμπους στις θάλασσες, στα πελάγη και στους ωκεανούς. Ταξίδεψε το νου μας στον έξω ελληνισμό, στις σελίδες της ιστορίας, στα λουλούδια των αγρών, στου ουρανού τ’ αστέρια. Μας έφερε μνήμες μακρινές, βιώματα της νιότης…»  (Εφημερίδα «ΑΡΓΕΙΑΚΟΝ ΒΗΜΑ» Άργους,1-9-2004).

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ (Δημοσιογράφος): «Ποίηση απλή, μεστή, ανθρώπινη,  ικανή να αγγίξει ευαίσθητες χορδές, χωρίς μεγάλα λόγια και εντυπωσιασμούς,  αλλά με την ομορφιά που δίνει το συναίσθημα, όταν αποτυπώνεται στο χαρτί… Ποιήματα που σαν τα δοξαρίσματα χαϊδεύουν και γαληνεύουν με το κρυφό τους τραγούδι την καρδιά του αναγνώστη και απογειώνουν την ψυχή του και την σεργιανούν  σαν τις Αλκυόνες…»      (Εφημερίδα «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ» Άργος, 12-7-2004).

ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ  (Ποιήτρια, κριτικός λογοτεχνίας): «Πρόκειται για ένα βιβλίο – κόσμημα για κάθε βιβλιοθήκη, όπως ήταν και οι «ΑΛΚΥΟΝΕΣ», η πρώτη του συλλογή. Ποίηση λυρική, στίχοι απλοί, καθάριοι, γραμμένοι με ευαισθησία. Γραφή οικεία, που μιλάει στις καρδιές και συγκινεί… Υπέροχο εξώφυλλο από τη ζωγράφο κυρία Δέσποινα Χ. Παπαδάτου-Καραβούλια…» (Περιοδικό «ΚΕΛΑΙΝΩ», Χρόν, 3ος, τ, 8ο, Ιαν.-Φεβρουάριος – Μάρτιος 2004).

ΑΛΕΚΟΣ ΚΑΚΑΔΙΑΡΗΣ (Δάσκαλος-Συγγραφέας): «Ο αναγνώστης της ποιητικής αυτής συλλογής, καρπού έμπνευσης και βαθιάς ποιητικής φλέβας, θα παρατηρήσει ένα πλήθος θεμάτων, που κεντρίζουν το ενδιαφέρον του, με τα οποία καταπιάστηκε ο ποιητής και χάρη στο ταλέντο του και στην υψηλή τεχνική του κατόρθωσε να φτάσει σε αξιοπρόσεκτο σημείο με τη στιχουργική και τη ρυθμική του ποικιλία…  Τα «Δοξαρίσματα» προέρχονται από το καλοκουρδισμένο βιολί της ψυχής του Σπύρου Καραμούντζου και ολόθερμη η ευχή μας να εξακολουθεί για πολλά χρόνια να μας δονεί με τις όμορφες δοξαριές του.»  (Εφημερίδα «ΑΡΓΕΙΑΚΟΝ ΒΗΜΑ» Άργους, 8-2-2005).

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΟΥΤΖΟΣ (Καθηγητής φιλόλογος): « Τα «ΔΟΞΑΡΙΣΜΑΤΑ» δεν είναι μόνο μία γνήσια ποιητική έκφραση γεμάτη φυσική,  παραδοσιακή ομορφιά, αλλά και η σοφία και η πείρα της ζωής ενός λαϊκού δημιουργού, δοσμένη με τη μαεστρία του δασκάλου-παιδαγωγού. Αυτή η κατάδική του φωνή είναι και η δική μας και βαθιά μας συγκινεί…»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΗΝΗΣ (Κριτικός λογοτεχνίας): «Διάβασα τη μεγάλη ποιητική συλλογή «Δοξαρίσματα» και ένιωσα ευχάριστα. Ο ποιητής Σπύρος  Καραμούντζος διαθέτει το ταλέντο της άνετης γραφής, που όμως δεν του λείπει ούτε η έμπνευση ούτε το μήνυμα ούτε η κριτική των ανθρώπινων πραγμάτων… « (Περιοδικό «ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ», τ. 216, Νοέμβρης-Δεκέμβρης2005).

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΜΒΑΛΗΣ (Κριτικός λογοτεχνίας): «Μία ποίηση σφίζουσα από ζωή και παλμούς, απροσποίητη διάθεση και αυθορμητισμό, με λαϊκή θυμοσοφία και λεπταίσθητη απεικόνιση των δρώντων και δρωμένων, ενώ το στοιχείο της φύσης διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο και νοείται ως συνεκτικός δεσμός και αλληλεξάρτηση προς την ψυχή. Πολλές ροπές και τάσεις, φωνές από διάφορους κόσμους και αντίλαλους, με απλότητα και μεγαλοσύνη ταυτόχρονα και με μια αγνότητα μοναδική. Εκτός των άλλων αρκετά από τα ποιήματα αυτά εμφανίζουν και το προσόν της μελοποίησης, ενώ έντονη εικονοπλασία είναι ολοφάνερη και συνδυάζεται με έναν γνήσια ανόθευτο λυρισμό, αξίες και ιδανικά. Μια ποίηση πολυεπίπεδη και πολυπρισματική, ανάμεσα στα άλλα και γνωμική και έντονα επηρεασμένη από το δημοτικό τραγούδι…» (Περιοδικό «ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ», τ.47, Ιούλιος- Σεπτέμβριος2005).


ΕΓΡΑΨΑΝ για τα «ΦΥΛΛΟΒΟΛΗΜΑΤΑ» (Τετράστιχα) και τις  «ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ» (Χαϊκού)

αβ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΜΒΑΛΗΣ (Κριτικός λογοτεχνίας) : «Στα δύο αυτά βιβλία ο γνωστός πια εκπαιδευτικός και ποιητής συμπυκνώνει τα ποιητικά του πιστεύω σε λόγο ελλειπτικό και περισσότερο φιλοσοφικό (στα χαϊκού), δίχως να χάνουν τίποτα οι στίχοι του. Στο πρώτο βιβλίο κυριαρχεί η εύρυθμη μουσικότητα, ενώ στο δεύτερο τα μηνύματα της ζωής και σαν στάση και σαν θέση ταυτόχρονα με την παραστατικότητα κυριαρχούν. Επηρεασμένα έντονα από τη φύση τα βιβλία αυτά σηματοδοτούν μία παράλληλη σπουδή στο εσώτερο εγώ του ανθρώπου και παράλληλα εξυφαίνεται ο συνδετικός τους κρίκος…»  (Περιοδικό «ΝΕΑ  ΑΡΙΑΔΝΗ», τ. 49/1, Ιανουάριος- Μάρτιος 2006).

ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΤΑΦΥΛΑΣ (συγγραφέας – Κριτικός Λογοτεχνίας): «Η συλλογή «Φυλλοβολήματα» με τα τετράστιχα κάνει τον αναγνώστη να χαρεί ένα αστραποβόλημα ποιητικό, που μέσα σε τέσσερις στίχους λέει τόσα πολλά, γιατί αναδύονται εικόνες σπάνιας και μοναδικής ομορφιάς. Εικόνες με σαφήνεια και με ευρύτερους στόχους.  Γράφοντας απλά, με παραδοσιακό τρόπο και με επιτυχημένες ομοιοκαταληξίες δίνει την πολυμέρεια της καθημερινής ζωής με τις ποικίλες εκφάνσεις της. Πολλά τετράστιχα έχουν σατιρικό υπόστρωμα, που το μήνυμά τους γίνεται περισσότερο κατανοητό κα ευχάριστο…»  (Περιοδικό «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ  ΖΩΗ», τ. 169, Ιούλιος – Αύγουστος 2006).

ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΜΑΛΤΕΖΟΣ (δάσκαλος – χρονογράφος): «Αγαπητέ Σπύρο, χάρηκα πολύ τις «Δροσοσταλίδες» σου, γιατί είναι γραμμένες με λογισμό και όνειρο. Καθένα  από τα ποιήματα λέει πολλά με όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις. Είναι η λακωνική διατύπωση μιας ιδέας ή ενός συναισθήματος. Το καθένα Χαϊκού μοιάζει με ένα παγόβουνο που βλέπουμε μόνο την κορυφή του, ενώ ο μεγάλος όγκος είναι κρυμμένος μέσα στο νερό… Διαβάζοντάς τα νιώθεις δροσιά στην ψυχή σου. Εκεί συναντάμε μια ψυχή τρυφερή, ένα φυσιολάτρη που δεν ξέχασε ποτέ το Αρτεμίσιο και τους ανθρώπους του, ζωντανούς και πεθαμένους, ένα λάτρη της  παράδοσης, ένα νοσταλγό των παιδικών χρόνων, ένα βαθύτατα πιστό, που προσεύχεται για την  επιτυχία των άλλων, έναν καλό άνθρωπο που του δόθηκε η χάρη να είναι ποιητής…  (Από την παρουσίαση  του βιβλίου «ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ» στο Άργος, 29-4-2006).

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΕΝΤΕΣ (θεολόγος – συγγραφέας): «Αγαπητέ Σπύρο, δυνατή και ωραιόλογη τραγουδάει στ’ αυτιά μας η ποιητική γλώσσα… Τα χαϊκού σου, αγγελοτραγούδιστοι ύμνοι αγάπης κι απ’ όλα σχεδόν, τα τετράστιχα ανασαίνει κανείς το χνότο της ωριμότητας και της ομορφιάς, της πληρότητας και του καρπισμού…  Γεμίζει η ψυχή του αναγνώστη με την ποιητική σου μαγεία, με την μαγευτική και πηγαία σκέψη σου, με την Κασταλία πηγή της ζωήρρυτης ψυχής σου. Τραγουδάς τον άνθρπο, τον έρωτα, τη φύση, την πατρίδα, τις ιδέες, τις αξίες και όλα αυτά ενάντια στον ολετήρα του αφανισμού. νάμεις αυτοκρατόρισσες του νου και της καρδιάς, κρατάς μέσα σου, σφιχτά, φωτοβολίδες στην πνευματική σου βιοτή: «Πίστη και ελπίδα». Με αυτές πορεύεσαι μέσα από τις ασχήμιες της ζωής και μέσα από από τους στοχασμούς σου, που μπολιάζουν τ’ αγιοβλάσταρα στις ψυχές των άλλων. Έτσι χαιρόμαστε μια πειστική, στρωτή λαλιά που προσφέρει ευωδιά και γύρη στις ψυχές που τις καλούνε σε μια αλλοτινή μετάληψη..» (Εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ» του Πύργου, 3-6-2006)

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΤΖΟΚΑΣ (συγγραφέας – κριτικός λογοτεχνίας, Πρόεδρος της «Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών»): «Στο δείπνο της ποίησης που κάναμε απόψε είχαμε την ευκαιρία να πλησιάσουμε την ποιητική συλλογή «Φυλλοβολήματα». Βαδίσαμε στα άγνωστα μονοπάτια της εμπνευσμένης γραφής του Σπύρου Καραμούντζου. Κοινωνήσαμε από τα άχραντα μυστήρια του λυρικού δισκοπότηρου του σεμνού εκφραστή…  Η περιδιάβαση που κάναμε στις σελίδες του βιβλίου μάς έδωσε τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε ότι αποτελεί μία ξεχωριστή περίπτωση στον πνευματικό χώρο. Σκύβει και αποτυπώνει τα ανθρώπινα θέματα, τα κοινωνικά ζητήματα και τα μετουσιώνει σε ποιητική γραφή εμπνευσμένης στιγμής..» (Από την παρουσίαση του βιβλίου «Φυλλοβολήματα» στο Άργος, 29-4-2006).

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (σχολικός σύμβουλος φιλολόγων, συγγραφέας): «Οι δύο ποιητικές συλλογές, τα «Φυλλοβολήματα» και οι «Δροσοσταλίδες», περιλαμβάνουν σύντομα στιχουργικά είδη, τετράστιχα και χαϊκού, αντίστοιχα, στα οποία επιδιώκεται, όπως είναι γνωστό, το multum in parvum, το πολύ στο λίγο. Τα «Φυλλοβολήματα» είναι τετράστιχα παραδοσιακής ποίησης. Ο λόγος του είναι απλός και κατανοητός και ενίοτε θυμίζει δημοτικό τραγούδι. Από μετρική άποψη  οι στίχοι, ιαμβικοί και τροχαϊκοί. Είναι προσεγμένοι και προϋποθέτουν ικανότητα και εξοικείωση.  Από άποψη θεματικής απεγκλωβίζεται από τα ηνία της μονομέρειας και υπηρετεί τον πλούτο της ποικιλότητας. Δίκην εργάτριας μέλισσας πετά από άνθος σε άνθος, για ν’ απομυζήσει το νέκταρ της τέχνης του. Είναι επιδέξιος μάστορης του λόγου και συγκινεί τον αναγνώστη. Εξωτερικεύει λεπτά αισθήματα. Ξεδιπλώνει σκέψεις και στοχασμούς. Δοξολογεί τη μαγεύτρα φύση. Νοιάζεται γι’ αυτούς που αναξιοπαθούν. Υψώνει τη γροθιά του μαζί με αυτούς που αγωνίζονται για τη λευτεριά, για τη δημοκρατία  και τ’ ανθρώπινα δικαιώματα. Καταδικάζει τη βία, την εκμετάλλευση και τον πολιτικό αμοραλισμό. Στέλνει μηνύματα ανθρωπιάς… Εύχομαι να είναι καλοτάξιδες οι καινούριες ποιητικές συνθέσεις του   Σπύρου Καραμούντζου και, γιατί όχι,  να μας δώσει και άλλα εύχυμα καρπίσματα του νου και της καρδιάς του και πολλές ακόμη δροσοσταλίδες της αισθαντικότητάς του…»  (Περιοδικό «ΑΓΙΑΣΟΣ», τ. 154, Μάης – Ιούνης 2006),

ΦΩΤΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ (κριτικός λογοτεχνίας) :  «Φυλλοβολήματα», μικρές πολύχρωμες νιφάδες της σκέψης του ποιητή. «Δροσοσταλίδες», λιλιπούτειες, σπυριά σουσάμι, που μόνο όποιος τ’ ανοίξει απολαμβάνει το άρωμά τους. Διαβάζοντάς τα κατάλαβα ότι ο δάσκαλος Σπύρος Καραμούντζος δε συνταξιοδοτήθηκε, αλλά συνεχίζει το διδακτικό του έργο από άλλη έδρα, γράφοντα ωραία και χρήσιμα βιβλία…»

 ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗΣ (συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας): «Χαϊκού: Ένας δύσκολος τρόπος έκφρασης, αφού σε 17 συλλαβές (5-7-5) πρέπει να πληρώσεις το νόημά του θέματός σου. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το πέτυχε. Ταπεινός και απέριττος, δεν έχει την απαίτηση ότι είναι ο…αλλά το τόλμησε. Λόγος λιτός, περιεκτικός, δωρικός, πεπληρωμένος ο στοχασμός του. Ένα αγκάλιασμα όλων των προβλημάτων της ζωής, μία διαρκής αναζήτηση, ένας ύμνος προς τις  αξίες μας που όλο και περισσότερο ογκώνονται τα προβλήματά τους. Λόγος δεητικός, δοξαστικός, εναγώνιος, που θέλει να προσδώσει εγκυρότητα σε ό,τι προσέβαλαν και προσβάλλουν και ισοπεδώνουν, όπως ιδέες, συναισθήματα, με υποπροϊόντα της τέχνης και του πνεύματος. Ένας δημιουργός μεγαλωμένος και ασκημένος στον όμορφο κόσμο της παράδοσής μας, στα θυμητάρια αυτού αιωρείται και με δέος τα  ιεροποιεί και τους αποδίδει φόρο τιμής. Ποίηση αληθινή, αβερμπάλιστη, αγορασμένη από την εμπειρία της βιομάχης και βιοπάλης με πολλούς ανταγωνιστές. «Φυλλοβολήματα» – Τετράστιχα:  Με δωρική λιτότητα και με μια αέναη ταξινόμηση σκηνοθέτησε στο λόγο του αυτά που ήθελε να εκφράσει και να μας θυμίσει ότι υπάρχει ωραιότερος κόσμος, που ενώ αιωρείται ανάμεσά μας εμείς τυρβάζουμε περί πολλά, αγνοώντας το « ενός έχομεν χρείαν». Μάρτυρας αυτόπτης, αυτήκοος αυτών των εύθραυστων  ισορροπιών, ζει και κινείται στη δική του περιρρέουσα ατμόσφαιρα χωρίς να αγνοεί την εποχή, που μέλος αυτής είναι, παίζει το άθυρμά του μέσα στις αντιπαραθέσεις και αντεγκλήσεις, αλλά δεν ουσιώνεται μέσα στους χώρους της αλαζονείας και στην επίδραση ενός άκρου ορθολογισμού.  Ελεύθερος με το όποιο κόστος, απορρίπτει κάθε κάπηλο των ιδανικών μας ως και την επικρατούσα φιλοσοφία της καταναλωτικής κοινωνίας. Ζει στον κόσμο του, μακριά από την ανηθικότητα των σχέσεων που αποτελματώνουν τη ζωή, και αγωνίζεται από το δικό του μετερίζι, για να μην ταπεινώνεται σ’ αυτές τις τραγικές αντιφάσεις.»

ΑΛΕΚΟΣ ΚΑΚΑΔΙΑΡΗΣ (δάσκαλος – συγγραφέας): «Είναι μεγάλο τόλμημα η ταυτόχρονη κυκλοφορία δύο ποιητικών συλλογών, όπως οι δικές σου, με τα επιγραμματικά τετράστιχα και με τα χαϊκού σου, ένα είδος με το οποίο σπάνια καταπιάνονται οι Έλληνες ποιητές, γι’ αυτό και σπεύδω να σε συγχαρώ προκαταβολικά. Σε συγχαίρω πιο πολύ όμως για την υπεύθυνη και εμπνευσμένη δουλειά σου και για την, αναλογικά, πλούσια παραγωγή σου. Μορφές σαν εσένα ανυψώνουν τόπους και πατρίδες και ποδηγετούν  το λαό μας για ιδανικά. Γίνονται έδαφος για να πατεί και να αντλεί δυνάμεις ο λαός μας, όπως ο Ανταίος της Μυθολογίας μας, αλλά περιποιούν τιμή και σ’ εμένα, που σου απευθύνω τούτη την επιστολή.»

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΪΤΣΗΣ (δημοσιογράφος – κριτικός  λογοτεχνίας) : «Φυλλοβολήματα»:  Ομολογώ ότι συγκινήθηκα πολύ διαβάζοντας το βιβλίο αυτό. Μακάρι να το διαβάζουν και να διδάσκονται όλοι οι άνθρωποι της τέχνης και κυρίως οι νέοι, και να πράττουν τα δέοντα, όταν παρακινούμενοι από το ταλέντο τους αποφασίσουν να μιλήσουν, να γράψουν  και να εκθέσουν το έργο τους… Το ομότιτλο ποίημα έγινε ένας μπούσουλας και οδηγός για τον ίδιο τον ποιητή και μίλησε μέσα από τα ποιήματά του, όσο μπορούσε πιο απλά και κατανοητά…» Δροσοσταλίδες – Χαϊκού : Καθένα από τα 17/σύλλαβα ποιηματάκια είναι μια σταγόνα δροσιάς, απ’ όπου πήρε και τον τίτλο της η συλλογή. Το λαμπύρισμά της οδήγησε τον ποιητή σε δρομάκια πρωτόγνωρα απ’ όπου εμπνεύστηκε τα 204 όμορφα και κατανοητά χαϊκού, είδος στιχουργικό όχι και πολύ συνηθισμένο στην Ελλάδα…» (Εφημ. «ΜΑΧΗΤΗΣ» της Άρτας, 5 και 7-9-2006).

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ (τ. σχολικός σύμβουλος Π. Ε. – συγγραφέας): «Αγαπητέ Σπύρο, διαβάζοντας τα ποιήματά σου, έχω ήδη σχηματίσει τη γνώμη πως είσαι ένας ευαίσθητος και στοχαστικός άνθρωπος…  Τα πιο απλά και ασήμαντα πράγματα του περιβάλλοντός σου σού δίνουν την αφορμή να εκφράσεις με τρόπο γλαφυρό και ποιητικό βαθυστόχαστες και αξιοπρόσεχτες σκέψεις και ιδέες…Χωρίς πλατειασμούς και πολυλογίες, με λόγο μεστό και περιεκτικό, γλαφυρό και λακωνικό αποτυπώνεις στα ποιήματά σου τον πλούσιο πνευματικό και συναισθηματικό σου κόσμο… Και στα δύο καινούργια σου βιβλία, τα περιεχόμενα των ποιημάτων προβάλλουν και αναδεικνύουν διαχρονικές αξίες της ζωής, που πρέπει να διαποτίζουν και να καθορίζουν τις ανθρώπινες κοινωνίες…».


ολογία Σπύρου

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ – ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ (Γ’ τόμος) «ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ»,  Έκδοση «Πολιτιστική Συνεργασία», Αθήνα 2006  * Στις σελίδες 282-283 παρουσιάζεται ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος με βιογραφικό του, 8 ποιήματά του και την εξής κριτική για το ποιητικό του έργο: «Η ποίηση του Σπύρου Κ. Καραμούντζου μας μεταδίδει αβίαστα την αίσθηση της ελληνικής γλώσσας και του ρυθμού της. Οι στίχοι του με την τρυφερότητα και τη θυμοσοφία τους ανταποκρίνονται αρμονικά στη διπλή ιδιότητα του εκπαιδευτικού που είναι και ποιητής. Είναι στα πλαίσια μιας μακρόχρονης παράδοσης στην οποία έχουν θητεύσει, γράφοντας ποίηση που σφράγισε τη λαϊκή συνείδηση, σπουδαίοι δημιουργοί, όπως ο Βιζυηνός. Και ο Σπύρος Καραμούντζος τη συνεχίζει επάξια.» («ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ»)


Αποσπάσματα Κριτικών για την ποιητική συλλογή «ΗΛΙΑΝΘΟΙ»:

10997352_1067578066602123_8734942321651283097_n

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΕΝΤΕΣ – Ο καταξιωμένος Συγγραφέας και Θεολόγος από τα Κρέστενα της Ολυμπίας, στο προλογικό του σημείωμα, όταν εκδόθηκαν οι «ΗΛΙΑΝΘΟΙ», έγραψε μεταξύ των  άλλων και τα εξής: «Ο χαρισματικός Δάσκαλος και τρυφερός ποιητής με την αστείρευτη στιχουργική δεξιοτεχνία Σπύρος Καραμούντζος, διαθέτει μία φλέβα ζωής, που ξεπετάγεται κελαρυστή μέσα στη στείρα πνευματικά καθημερινότητα. Εκφράζει μια μυριόχρωμη εσωτερική φυσιογνωμία με το μέχρι τώρα ποιητικό και γενικότερο λογοτεχνικό του έργο και το κάνει καημό, έγνοια ζωής, εσώψυχο στόχο της πνευματικής του ανησυχίας και αναζήτησης. Έτσι ο χρόνος του , που είναι η χρυσαλίδα της αιωνιότητας, γίνεται καρπερός, πολύριζος και βαθύρριζος.  Διαβάζουμε τα ποιήματά του που ξεμουδιάζουν τις πτυχές της ψυχής μας, για να χαρούμε την απλότητά τους, για να ενωτιστούμε την κρυστάλλινη διαύγειά τους και να νιώσουμε ένα έντονο σκίρτημα δημιουργικής απογείωσης. Σε ολόκληρο το ποιητικό του έργο διαβάζουμε ποιήματα με προσωπική κατάθεση καρδιάς,  μια ζωντανή μαρτυρία αγάπης. Η ποίησή του γοητεύει με μια αμεσότητα που ψαύει το είναι μας, που μας πάει τ’ αψήλου, που μας μιλάει με το δικό του αηδονόλαλο μελωδικό τρόπο. Μας μιλάει και μας αγγίζει με το χαμόγελο της ποιητικής του ευαισθησίας, μ’ ένα χαμόγελο όμοιο με τη ζωή, ίδιο με την αγάπη, που συλλαβίζει τη ζωή. Ανοίγει τις ψυχές σαν τον ήλιο, που θωπεύει τα μπουμπούκια, για να δεχτούν τη ζεστασιά του και ν’ ανοίξουν τα πέταλά τους. Έτσι στο διάβα της αφήνει χνάρια ανθρωπιάς, ευγένειας, αισθαντικότητας. [……….] Η τελευταία του- μέχρι σήμερα – δημιουργία «ΗΛΙΑΝΘΟΙ» περιλαμβάνει τρεις ενότητες ποιημάτων: τις «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ», τα «ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ» και «ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ». Όλα ποιήματα πρωτομύριστα, πρωτάνθιστα λουλούδια, ωραιοτόνιστα τραγούδια. Στις «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ» ο κονδυλώδης ηλίανθος προσφέρει το χρώμα, το άρωμα και το όνομά του στη συλλογή Το ποιητικό αυτό έργο φτέρωσε τις καρδιές μας με τα ποιητικά του λουλούδια, τα χαμόγελα της γης , που «οι  βλαστοί του,/ ανέβηκαν/ξεχωριστοί στα πέριξ. Στο τρίτο μέρος «ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ»,  ακόμη  και το φεγγάρι  στο ποτάμι κάνει σκηνές παιχνιδιάρικες στα νερά του: «Δίχως άλλη μιλιά/ δοκιμάζει βουτιά / και μαγεύτηκε». Ο ποιητής στάζει στο έργο του τα μύρα της τρυφερότητάς του, στην κορυφαία ώρα της ωριμότητάς του.»           

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ο εκλεκτός φίλος και μέντοράς μου, Αρχισυντάκτης του διμηνιαίου περιοδικού «ΑΓΙΑΣΟΣ», που εκδίδει ο «ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΓΙΑΣΩΤΩΝ» Λέσβου, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και επίτιμος σχολικός σύμβουλος Φιλολόγων, στον άκρως τιμητικό πρόλογό του, για την ποιητική συλλογή «ΗΛΙΑΝΘΟΙ», γράφει  τα ακόλουθα με τίτλο ΟΙ «ΗΛΙΑΝΘΟΙ» ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥΣ: Ανήσυχο πνεύμα ο Καρυώτης εκπαιδευτικός και λογοτέχνης Σπύρος Καραμούντζος. Από τότε που δέχτηκε από τις μούσες το κοντύλι του έντεχνου λόγου, δε σταμάτησε να γράφει, να προσφέρει αφειδώλευτα τα εύχυμα καρπίσματα της ωριμότητάς του. Ο συγγραφικός του οίστρος μαρτυρεί εσώψυχη τάση αντιστάθμισης του καινού που δημιούργησαν στη ροή του χρόνου η αναποφασιστικότητα, η αναβλητικότητα κι η συναίσθηση της υψηλής ευθύνης, η οποία συχνά πυκνά λειτουργεί ανασχετικά και κάποτε καταντά πραγματική τροχοπέδη. [….]

Τα ποιήματα της παρούσας συλλογής με το συμβολικό τίτλο «Ηλίανθοι», τον οποίο δανείζεται από συμπεριληφθέν ομότιτλο ποίημα, εξεταζόμενα από άποψη θεματικής και στιχουργικής, ακολουθούν βασικά της αρχές της παραδοσιακής ποίησης, η οποία στις μέρες μας λογίζεται ξεπερασμένη, αναχρονιστική, παρόλο που δεν είναι λίγοι οι εμπνευσμένοι υπέρμαχοί της, οι λάτρεις του μέτρου, του ρυθμικού δηλαδή χαρακτήρα των στίχων, που απαιτούσαν παλαιότερα η προσωδιακή στιχουργία και μετέπειτα η τονική. Δέον να σημειωθεί ότι ορισμένα από τα δημοσιευόμενα ποιήματα ξεφεύγουν από τον παραδοσιακό έμμετρο λόγο και ακολουθούν  τον ελεύθερο στίχο, τον οποίο υιοθέτησε η νεοτερική ποίηση. Μαρτυρούν και αυτά έντονο προβληματισμό και αποτελούν ευπρόσδεκτη απόπειρα ανανέωσης. Και σ’ αυτό όμως το είδος προβάλλουν επιτακτικά η απαίτηση έμπνευσης, αναζήτησης εσωτερικού  ρυθμού και επαρκούς γνώσης της τεχνικής. Και τούτο, γιατί το είδος αυτό ολισθαίνει εύκολα, με την αλόγιστη απελευθέρωση της ποιητικής  έκφρασης, σε κακόγουστη πεζολογία, η οποία είναι ένα από τα κύρια αίτια της απαξίωσης από πολλούς του ποιητικού λόγου τις μέρες μας.

Εμπνευσιακά ο ποιητής Σπύρος Καραμούντζος, άνθρωπος με αποστάγματα μακρόχρονης πείρας, κεντρίζεται από θύμησες του κοντινού και του ξέμακρου παρελθόντος. Ως οδοιπόρος της αδήριτης ανάγκης του εσωτερικού μισεμού αισθάνεται νοσταλγία για τη μικρή ορεινή πατρίδα του, η οποία έχει φωλιάσει από παλιά σε βουνοπλαγιά του αγέρωχου Αρτεμισίου, για της ζωής τον πορισμό. Θυμάται τα γονικά του και τους άλλους συγγενείς, τους γειτόνους, τους συγχωριανούς, τους φίλους του. Ανασύρει από τις κυψέλες της μνήμης του τα δρώμενα της περασμένης εποχής, ευχάριστα ή δυσάρεστα, χωρίς όμως να κλείνει τα μάτια του στα παροντικά, χωρίς ν’ αδιαφορεί για τα μελλούμενα. Είναι πλούσιος σε βιώματα, σε πίκρες, σε χαρές, αλλά και σε δυναμογόνο αισιοδοξία η οποία συντηρεί τη σωτήρια ελπίδα.

 Αρρώστια, φτώχεια, Κατοχή… / μου στήσανε καρτέρι,/ μα είχα ομπρέλα στη βροχή / το γονικό το χέρι. («Η ΠΑΛΙΟΖΩΗ», αρ. σελ. 27).

Μόνος πια και δίχως ταίρι / πήρα φως από ‘να αστέρι / και σαν μια πυγολαμπίδα / ξαγρυπνώ με την ελπίδα. («Η ΣΕΛΗΝΗ»,  αρ.σ.32).

 Σε χρόνους χαλεπούς, ανατροπής των αξιών, ο Σπύρος Καραμούντζος πιστεύει ακράδαντα στην πνευματική και οδηγητική αποστολή του ποιητή, του εργάτη του φτερωτού λόγου, όπως μαρτυρεί το παρακάτω δοξαστικό μότο: «Ευλογημένε ποιητή,/ νυν και αεί, /   ανθοβολεί ο κήπος σου,/  δημιουργεί ο νους σου.»    

 Δίνει το στίγμα του ως ευαίσθητος άνθρωπος, όταν βλέπει να φεύγει το παλαιό ανεπιστρεπτί   και να καλπάζει η ανεξέλεγκτη τεχνολογία, αναγκαίο κακό της κάθε εποχής, η οποία επιβάλλεται να μπει στην τροχιά της εξέλιξης.   Τον προβληματίζουν η ερήμωση της επαρχίας, ο ξενιτεμός της νεολαίας, η περιφρόνηση των πατρογονικών, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η αναλγησία των ανθρώπων, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η αποθέωση του συμφέροντος, καθώς και τα καυτά εθνικά προβλήματα.

 Ο ποιητής Σπύρος Καραμούντζος είναι επιδέξιος χειριστής του λόγου, διαθέτει τη γλωσσοπλαστική και παράλληλα εικονοπλαστική  ικανότητα   και δείχνει σεβασμό απέναντι στα ιδιωματικά στοιχεία, αξιοποιώντας κάποια απ’ αυτά, καταπώς συνηθίζουν να κάνουν και άλλοι τεχνίτες του λόγου.

 Η συλλογή «Ηλίανθοι» αποτελεί μία ακόμη αξιέπαινη προσπάθεια, δηλωτική αισιοδοξίας, αγωνιστικής διάθεσης, κοινωνικής ευαισθησίας, πατριωτικού παλμού, φυσιολατρίας, αισθηματικότητας, εντιμότητας και ανθρωπιάς».              

ΦΩΤΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ (Κριτικός Λογοτεχνίας):  «Οι ποιητικές συλλογές του κυρίου Καραμούντζου, περιγράφουν τόσο την πραγματικότητα όσο και την καθημερινότητα. Θα πρέπει να σημειώσω ότι πολλά από αυτά τα ποιήματα στο διάβασμά τους μου ξυπνούν και μου φέρνουν  στο μυαλό προσωπικές στιγμές της ζωής μου και εικόνες, λες και ήταν κάποτε γραμμένα για μένα από κάποιον που δε με γνώριζε. Ξυπνούν μνήμες και αναδεύουν ποικίλα συναισθήματα. Επίσης και η φιλοσοφία του που αναπτύσσεται και αποτυπώνεται, όχι μόνο μέσα από το φτερωτό του λόγο,  αλλά και από τα πεζογραφήματά του, με αποκορύφωμα τα «Λόγια Καρυάς», που σπρώχνουν τον αναγνώστη να τα διαβάσει και να τα ξαναδιαβάσει, γιατί σε κάθε νέο διάβασμα είναι σίγουρο ότι  κάτι νέο και θετικό εφόδιο θα αποκομίσει…»

ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ: ΠΡΟΛΟΓΟΣ της στην ποιητική συλλογή του Σπύρου Κ. Καραμούντζου «ΗΛΙΑΝΘΟΙ», εκδόσεις «Εκ Προοιμίου», με τίτλο: ΑΜΑΡΑΝΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ: «Σαν δύσει ο ήλιος περπατώ  / στις στράτες δίχως ταίρι   /  και με τη σκέψη αναζητώ της ποίησης τ’ αστέρι.» [«ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ», σελίδα  57] Γόνιμο αποδεικνύεται το τριγύρισμα του Σπύρου Καραμούντζου στις στράτες της ζωής. Το νέο του πνευματικό δημιούργημα είναι η ποιητική συλλογή «ΗΛΙΑΝΘΟΙ», η οποία αποτελείται από τρία μέρη: !) Αναμνήσεις, ΙΙ) Αφιερώματα και ΙΙΙ) Του νερού γυρίσματα. Την αφιερώνει σ’ όλους εκείνους τους συναδέλφους του που έγραψαν γι’ αυτόν και το έργο του, χαρακτηρίζοντάς τους Ηλίανθους «της γης λαμπρά αστέρια, / (που) στον κόσμο ακτινοβολούν, / εμπνέουν και στολίζουνε / για πάντα…». Οι «ΗΛΙΑΝΘΟΙ» σε κερδίζουν με την ποίηση που περιέχουν. Στίχοι παραδοσιακοί αλλά και μοντέρνοι συνυπάρχουν και εξυπηρετούν, υπηρετούν το ξετύλιγμα της ποιητικής έμπνευσης. Αποτυπώνουν «στιγμές», ξαναζωντανεύουν αναμνήσεις, τραγουδούν την παλιοζωή, αρμενίζουν σαν μια «χάρτινη βαρκούλα», προσμένουν τη χαραυγή και καλούν την ανθρωπιά να επιστρέψει ξανά στον κόσμο. Μιλούν οι στίχοι του Σπύρου Καραμούντζου για ειδύλλια, για αγάπης όνειρα αλλά και για τις σκιές που «το φως γεννά». Για τη φθορά του χρόνου μας λένε, για βραδινούς θυμούς και «ζωντανά εφιαλτικά δρώμενα. Κι η πένα του ποιητή δεν σταματά να γράφει για τα μικρά και τα μεγάλα αυτού του κόσμου, για στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής, να τραγουδά δεν παύει για λαμπρά ιστορικά γεγονότα και για σύγχρονες μέρες μεγαλείου («Ολυμπιάδα, 2004»). Η αγάπη για το γενέθλιο τόπο του, την Καρυά Αργολίδας, φανερώνεται σε ποιήματα που είναι αφιερωμένα στην πανκαρυώτικη συνάντηση («Το αντάμωμα»), σ’ ένα ξωκλήσι του Αρτεμισίου («Ο ψηλός Αϊ – Λιας», «Το πουρνάρι του Αϊ – Λιά»), στο ο «Καρυώτικος Βοριάς»… Καταγγέλλει ο ποιητής τα δεινά των διενέξεων μεταξύ των λαών, τα συμφέροντα που δεν αφήνουν τα όμορα έθνη να συνυπάρξουν, να συνεργαστούν και να προκόψουν από κοινού. Στο ποίημα «Παλαιστίνη 2008» το λέει καθαρά: «Στους Αγίους τόπους πάλι / θύματα, μικροί, μεγάλοι, / των εμπόρων του πολέμου.» Μόνη λύση, αφού οι ισχυροί της Γης δεν θέλουν ν’ ακούσουν το θρήνο των μανάδων και το κλάμα των παιδιών: «Πάρ’ τον βούρδουλα, Χριστέ μου».  Το νερό δίνει ζωή: «Περνάει κάμπους και χωριά / τη δίψα τους τη σβήνει / και παίρνει αξία κι ομορφιά / ο τόπος που το πίνει.» κι η «Βροχούλα» προσφέρει στον καθένα μας μοναδικές χαρές, αρκεί να ξέρουμε να τις ανακαλύψουμε: «Την ώρα της ψιλής βροχής / δεν φτάνουν οι αισθήσεις, / τις ομορφιές της εξοχής / αληθινά να ζήσεις.» Κορυφαίο ποίημα της συλλογής, κατ’ εμέ, είναι «Ο Κήπος του Ποιητή». Είναι ο χώρος αυτός, ένας «μικροπαράδεισος (πάνω) στη γη… / για έμπνευση, ανθοβόλημα και καρποφορία».Τι κάνει εκεί; «Αμέτρητες δημιουργικές ώρες / περνάει στον κήπο του / και σ’ αυτή τη δροσερή γωνιά του / καλλιεργώντας, διαβάζοντας και γράφοντας.» Τετράστιχα που έχουν τη δική τους ομορφιά, στολίζουν επίσης τη συλλογή. Φυλακίζουν σε λίγους στίχους, όλο «το φως των λέξεων», ένα χτυποκάρδι, το λουλούδιασμα της ελπίδας, αγάπης λόγια, μια διπλή χαρά, μια αναζήτηση… Οι «ΗΛΙΑΝΘΟΙ» του Σπύρου Καραμούντζου, περιέχουν στίχους που κάνουν τούτο το βιβλίο ν’ ανθοφορεί και να ευωδιάζει. Έχουν προσανατολισμό προς το φως και τη ζωή κι όπως λέει ο ίδιος ο δημιουργός τους, στο ποίημά του «Βραδινός περίπατος», είναι φτιαγμένοι «για κάθε τι που αγαπώ / απ’ της καρδιάς τα βάθη». Καλλιεργώντας την έμπνευσή του ο «ευλογημένος ποιητής», μας προσφέρει ένα μπουκέτο με υπέροχα πνευματικά ηλιοτρόπια, αμάραντα και φωτεινά… [ Ζώνη, Αρκαδίας, 24 Οκτωβρίου 2009 ] 


Χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τα πολλά κριτικά σχόλια καταξιωμένων λογοτεχνών, που έγιναν όταν κυκλοφόρησαν τα «ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΥΑΣ», το 2007 και δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά της πατρίδας μας: 

10424260_1067578449935418_23301362788765854_n

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων & Συγγραφέων, Συγγραφέας):  «Ο αθεράπευτος νοσταλγός Σπύρος Καραμούντζος είναι άξιος συγχαρητηρίων, γιατί με το νέο του βιβλίο – «Λόγια Καρυάς»- έδωσε ένα ακόμη δείγμα της πλεονάζουσας αγάπης του για τη γενέτειρα, αποθησαυρίζοντας χρήσιμα πατριδογνωστικά  και όχι μόνο στοιχεία, που δείχνουν την εξελικτική πορεία του ιστορικού γίγνεσθαι, που σηματοδοτούν τους αγώνες και τις αγωνίες μιας περασμένης γενιάς και που λειτουργούν ως αντισώματα στην προϊούσα, λόγω παγκοσμιοποίησης, αλλοτρίωση και αποδυνάμωση της εθνικής ταυτότητας…».

ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ ΜΑΥΡΙΩΤΗΣ (Εκπαιδευτικός, Ποιητής, Ζωγράφος):  «Με τα «ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΥΑΣ», αγαπητέ Σπύρο, ζωντανεύεις ένα παρελθόν που για εμάς τους παλιούς δεν έχει πεθάνει. Και μακάρι να μείνει ζωντανό και στις νέες γενιές. Έχει λαογραφική και ιστορική αξία και αργότερα είμαι βέβαιος, θα αποτελέσει μια μαρτυρία στους νεότερους και πηγή πληροφοριών συνάμα…»

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΕΛΑΣ (Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου):  «Η εργασία του Σπύρου Καραμούντζου, καρπός έμπνευσης, αγάπης και κόπου, μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για ανάλογες εργασίες, όχι μόνο για την Καρυά, αλλά και για άλλα χωριά και τόπους, που περιμένουν τον άνθρωπο, ο οποίος «από καρδιάς» θα ασχοληθεί με το παρελθόν τους και θα τα κάνει επίκεντρο του ενδιαφέροντος των νεοτέρων…».

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ (τέως Επιθεωρητής Δημοτικών Σχολείων):  «Είναι βιβλίο γραμμένο με δεξιοτεχνία, γλαφυρότητα και καλλιέπεια… και σίγουρα ο αναγνώστης θα το ανοίγει με λαχτάρα, θα το διαβάζει με ενδιαφέρον και συγκίνηση και θα το κλείνει με κέρδος…».

ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΜΑΛΤΕΖΟΣ (Δάσκαλος, χρονογράφος):   «Τα Λόγια Καρυάς είναι βιβλίο τρυφερό, αληθινό, διαβάζεται εύκολα, σώζει λέξεις, ονόματα, καταστάσεις, ιστορίες, είναι χρονικό μιας εποχής, είναι γραμμένο με την καρδιά και με το νου, είναι τίμιο και δε φοβάται να σώσει την πραγματικότητα, είναι η ψυχή  του Σπύρου Καραμούντζου…»

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΝΙΚΟΛΟΔΗΜΟΣ (Αντιστράτηγος έ. ά.): «Το διάβασα και το ξαναδιάβασα πολλές φορές. Μου άγγιξε την ψυχή και με ξανάφερε στα παιδικά μου χρόνια, στο δικό μου χωριό το Γαρδίκι, στο δικό μου σπίτι και στους δικούς μου ανθρώπους, που τόσο πολύ μοιάζουν με όλα αυτά που εσύ περιγράφεις στο βιβλίο σου με τρόπο παραστατικό, διαυγή και γλαφυρό…».

ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ (Λογοτέχνης): «Το βιβλίο «Λόγια Καρυάς» που είναι ταυτόχρονα και λόγια καρδιάς, είναι γραμμένο από ένα λογοτέχνη ευαίσθητο, που ξέρει να δίνει απλόχερα στους άλλους  ό,τι ωφέλιμο, φωτεινό και ελπιδοφόρο. Τα χωριά μας ερημώνουν και μακάρι κι άλλοι δημιουργοί να ’γραφαν για τα δικά τους χωριουδάκια τέτοια Λόγια. Για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι. Για να γνωρίσουμε μέσα από τις αναφορές του παρελθόντος και να έχουμε το νου μας γι’ αυτά που έρχονται στον τόπο μας…».

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΝΔΗΣ (Φιλόλογος):  «Μία από τις σημαντικότερες καταγραφές για την περιοχή της Καρυάς, που την χαρακτηρίζει τόσο η βιωματική ευαισθησία του συγγραφέα όσο και η προσπάθειά του να παρουσιάσει ένα καλό δομημένο κείμενο, που περιλαμβάνει το σύνολο της τοπικής πολιτισμικής παραγωγής. Τραγούδια, ήθη κι έθιμα και πολλά άλλα στοιχεία που δημιουργούν αναλυτική εικόνα της τοπικής κοινωνίας…».

ΦΩΤΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ (Κριτικός Λογοτεχνίας):  «Λόγια Καρυάς», ένα βιβλίο τόσο απλά και κατανοητά γραμμένο, τόσο ζωντανό. Αν η σχέση του αναγνώστη με την ύπαιθρο είναι καθαρά εκδρομική, άθελά του μετατρέπεται σε επισκέπτη, συνοδοιπόρο, συγχωριανό και τελικά συγκάτοικο, ο δε συγγραφέας σε έναν φιλόξενο οικοδεσπότη και ξεναγό…».

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ (Δημοσιογράφος, Χρονογράφος): «Το πιο μακρύ ταξίδι που μπορεί κανείς να πραγματοποιήσει είναι αυτό στη χώρα των αναμνήσεων, στη μικρή πατρίδα των παιδικών και εφηβικών βιωμάτων. Ταξίδι που χρειάζεται για πυξίδα την καρδιά και καύσιμα τα αισθήματα και τα όνειρα… Τα «Λόγια Καρυάς» είναι ένα εισιτήριο για μια σπάνια διαδρομή στο χρόνο και ο Σπύρος Καραμούντζος είναι ο έμπειρος και έμπιστος οδηγός, που μας καθοδηγεί στα μονοπάτια της μνήμης και του παρελθόντος…».

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΤΣΑΓΚΟΣ (Σύμβουλος Επικοινωνίας, Εκδότης): «Μια κατάθεση ψυχής, ένα πρόσφορο στους συγχωριανούς του, σε όλους τους Καρυώτες, όπου γης, αλλά και σε όλους, όσοι σε κάποιο άλλο χωριό βίωσαν τις ίδιες εμπειρίες κι έκλεισαν τη δική τους μικρή πατρίδα στα φυλλοκάρδια τους. Εκεί γεύεσαι φρεσκοψημένο καρβέλι ψωμί, οσφραίνεσαι τη μυρουδιά των κοπαδιών και του φρεσκοκαματεμένου  χωραφιού… Καρυά…  πατρίδα.  Πατρίδα της καρδιάς. Στο βιβλίο ο συγγραφέας αποτυπώνει   καταστάσεις και πράγματα, όπως αυτά είναι χαραγμένα στην κοφτερή μνήμη του και αναβιώνει την Καρυά της περιόδου 1930-1950…».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΕΤΑΣ (Λογοτέχνης): «Ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος, επαναπατρίζει τις σκέψεις του και τις εναποθέτει στην κυρτωμένη ράχη του Αρτεμισίου. Εκεί, τον προσμένουν νεράιδες, για το καλωσόρισμα. Το Αρτεμίσιο… Στις πηγές του, ακόμα καθρεπτίζονται πρόσωπα αγαπημένα, στατικά ενθυμήματα που προσμένουν χρόνια μια σύναξη. Τα ξωκλήσια… Λειτούργησαν όσους πιστούς θαύμασαν τα ξύλινα τέμπλα τους και φίλησαν των θαυμάτων τις εικόνες τους. Η Καρυά:  Περπάτησες στα στενοσόκακα? Όχι? Θα σου ψιθυρίσω στιγμές λησμονημένες, με δάκρυα χυμένα χαρά και πίκρα. Στοχάσου με! Θα σε διδάξω στερήσεις, θα σου αναγνώσω της ζωής μου το άπειρο, τα ηθικά υλικά της ψυχής μου. Νέε μου, τούτος ο τόπος, πέτρα σκληρή γεννήθηκε, κι εμείς… σκιές των δέντρων εμείς ήμασταν, του δρόμου, που χιλιοπατήθηκαν…  Αυτές οι ελάχιστες σκέψεις, αφορούν το νέο βιβλίο του Σπύρου Κ. Καραμούντζου, που φέρει τον θεματικό τίτλο «ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΥΑΣ». Ο εμπνευσμένος λογοτέχνης και πνευματικός άνθρωπος, ο γραμματέας και συνοδοιπόρος στην Επιτροπή Κρίσης Νέων Μελών της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, με αυτό το νέο βιβλίο του, που είναι ιστορικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος, μας ταξίδεψε στο γενέθλιο τόπο, στο απάγκιο αυτό λιμάνι της νιότης του. Μας ξενάγησε στα περασμένα ενθύμια της ψυχής του, μας γνώρισε την όμορφη Καρυά, του νομού Αργολίδας. Κάποια μέρα, περασμένη, καθώς μας μιλούσε γι’ αυτήν, μεταμορφώθηκε, χαμογέλασε, συγκινήθηκε και μας συγκίνησε…Ας είναι καλά!»   (12/6/2007). 

ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΧΑΣ (Εκπαιδευτικός, τέως Πρόεδρος του Συλλόγου της Καρυάς «Το Αρτεμίσιο»): «Παραγωγικότατος κι ακούραστος ο Σπύρος Καραμούντζος μάς παραδίδει ένα ακόμα βιβλίο του, στο οποίο καταγράφει τις παιδικές και εφηβικές μνήμες του κατά την εικοσαετία 1930-1950. Με την εργασία του αυτή αναδεικνύεται, εκτός από ταλαντούχος ποιητής, και ένας προικισμένος πεζογράφος… Η γλώσσα του ζωντανή, κουβεντιαστή, με κάποιους καρυώτικους ιδιωματισμούς και με κάποιες σπάνιες λέξεις, ανασυρμένες από τα κατάβαθα της θύμησής του, που μπορεί να δυσκολεύουν το σημερινό αναγνώστη, όμως ζωντανεύουν «το κλίμα» μιας άλλης εποχής… Τα «Λόγια Καρυάς», – που είναι και λόγια μεγάλης καρδιάς – δεν πρέπει να είψουν από τη βιβλιοθήκη κανενός μέλους του Συλλόγου, κανενός Καρυώτη, κανενός φίλου της Καρυάς. Διαβάζονται απνευστί, «μονορούφι», που λέμε…».


Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΕΝΤΙΦΗΣ, Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων, Συγγραφέας έγραψε στο «Οι «ΑΛΚΥΟΝΕΣ» του Σπύρου Καραμούντζου», σελ. 94, εκδόσεις «Πατάκη», 2003:

Ο Δημήτρης Ρεντίφης

«Ο Σπύρος Καραμούντζος με τις «ΑΛΚΥΟΝΕΣ» του εγκαινιάζει όψιμα, είναι αλήθεια, αλλά υποσχετικά την ποιητική του πορεία στα Ελληνικά Γράμματα και, βέβαια, αποδεικνύει ότι η έμπνευση παρά τα όποια εμπόδια της ζωής, επειδή έχει ελικώνια δύναμη, δεν καταστέλλεται…

 Οι «ΑΛΚΥΟΝΕΣ», για να αναφερθούμε συγκεκριμένα στη Συλλογή, είναι ένα φάσμα ζωής, της ζωής του Σπύρου  Καραμούντζου. Ο ποιητής με τη μνήμη του ταξιδεύει στο παρελθόν, με την κρίση του περισκοπεί το παρόν και με τον όρθρο του ατενίζει  το μέλλον, με αποτέλεσμα τα γεγονότα, τα βιώματα, τα  συναισθήματα, οι καταστάσεις, τα όνειρα και τα οράματα, ως πολυμορφία ερεθισμών και ερεθισμάτων της αγρυπνίας του μέσα στο χρόνο, να μεταπλάθονται σε ποιητικά ολοκληρώματα και να συνιστούν μια θαλερή και μουσοφίλητη πνευματική χλωρίδα, τη χλωρίδα του…». 

b81832


Φώτης Ν. Ρούσσος: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΣΠΥΡΟ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟ

Ενημερωτικό Σημείωμα: Το παρακάτω πόνημα είναι ένα αφιέρωμα στον καταξιωμένο Δάσκαλο και βραβευμένο ποιητή κύριο Σπύρο Κ. Καραμούντζο, το οποίο πηγάζει από τη βαθιά επιθυμία μου να εξωτερικεύσω και να αναδείξω με αυτόν τον τρόπο, ό,τι έχω αποκομίσει από τον ίδιον και φυσικά να τον τιμήσω και να τον ευχαριστήσω πολύ γι’ αυτό. Είναι μια σύνθεση που στηρίζεται σε ορισμένα από τα πολλά στοιχεία, που έτυχε να πάρω από τις πάντοτε ξεχωριστές συζητήσεις μας, καθώς και από την άντληση των εννοιών, που περιέχονται στις πολλές και πολυδιάστατες συλλογές του, τις οποίες μελέτησα με μεγάλη προσοχή. Ο ιδιαίτερος όμως λόγος της αναφοράς αυτής είναι η ταύτιση που εγώ διαπίστωσα μεταξύ των απόψεων και των θέσεών του, που αναδεικνύονται μέσα από τις ποιητικές συλλογές και τα λοιπά λογοτεχνικά κείμενά του, με τον τρόπο ζωής και την προσωπικότητα του.    (Αθήνα, Δεκέμβριος 2015).

Ταξίδι κάνοντας μακρύ προς τη Μακεδονία,

ο νους μου έψαχνε να βρει μιαν άλλη κοινωνία.

Η ζέστη ήταν αρκετή και η κούραση μεγάλη,

του Πλαταμώνα η ακτή θα ‘ταν για με λιμάνι.

Λοξοδρομώ και με χαρά στην παραλία φτάνω,

να δροσιστώ απ’ τα νερά, βουτιές πολλές να κάνω. 

Να βρω σκιά από δεντρί με φυλλωσιά μεγάλη,

να γείρω λίγο το κορμί, ο ύπνος να με πάρει.

Η άμμος έκαιγε πολύ δεν ήτανε για χάδι,

η θάλασσα κι αυτή γυαλί σαν να ‘ταν από λάδι.

Κι αφού δεν έβρισκα σκιά στη ζάλη μου επάνω,

ζητούσα και στην αντηλιά, το χρέος να προκάνω.

Μα ξάφνου ακούστηκε η φωνή του Δάσκαλου σταράτη.

Έχω για σε μια συμβουλή κι αν θες, θα βρεις μιαν άκρη.

Γύρισε πίσω σου να δεις οροσειρά μεγάλη,

εκεί ψηλά αν θα βρεθείς, δροσιά δε θέλεις άλλη.

Του Όλυμπου τις κορυφές, γνωστές κι αετοράχες,

τις κατοικούνε ποιητές και άλλοι ορειβάτες.

Μαζεύονται κάθε βραδιά στης κορυφής την άκρη

και πίνουνε στη σιγαλιά της ανθρωπιάς το δάκρυ.

Ετούτο έχουν για κρασί, κερνάνε κι όποιος πάρει,

χαρά και πόνος πάν’ μαζί αιώνιο ζευγάρι.

Είναι κρασί κι οι Συλλογές στης ποίησης το χάρτη

κι αν πιεις, θα δεις πως τις νυχτιές να σε καλούν σε πάρτυ.

Η κάθε μια ξεχωριστή χωρίς κανένα ψόγο,

ανοίγει νου μα και ψυχή με το δικό της λόγο.

Ξαφνιάστηκα απ’ τη συμβουλή, προς το βουνό κοιτάζω,

απ’ τη θολούρα την πολλή αλλιώς τα λογαριάζω.

Μικρή μου φάνηκε κορυφή κι ο δρόμος μια ισάδα,

μα η αλήθεια είχε κρυφτεί απ’ την πολλή θαμπάδα.

Θυμήθηκα τις συμβουλές  του Δάσκαλου στην άμμο,

που μου ‘πε για αετοφωλιές και μου ‘δωσαν κουράγιο.

Μου ‘πε και για σταυραετούς που απ’ τους ψηλούς αιθέρες,

βλέπουν του κόσμου τους καημούς, γράφουν για μαύρες μέρες.

Μου ’πε, πως θέλει προσοχή, κανόνες έχει η Φύση,

τα λάθη δεν τα συγχωρεί, σωστή να έχω κρίση.

Σ’ ευχαριστώ πολλές φορές γι’ αυτό το μάθημά σου

κι από μοτσιάρες καθαρές θα πίνω στην υγειά σου.

Σαν έφτασα στην κορυφή, που νόμιζά τη μόνη,

αντίκρισα σιμά σ’ αυτή κι άλλη να ξεφυτρώνει. 

Η κάθε μια ξεχωριστή με τα δικά της κάλλη,

λημέρι κάποιου ποιητή, τιμή γι’ αυτόν μεγάλη.

Απλόχερα και με χαρά κερνάγαν τα γραπτά τους,

σαν τα γλυκά τα σπιτικά, βγαλμένα απ’ την καρδιά τους.

Εικόνες μέσα απ’ τη ζωή και ιστορίες τόσες

ζωντάνευαν μέσ’ στο χαρτί, χαρά στους αναγνώστες.

Βιώματα μα και ρητά, οράματα και σκέψεις

είναι γραμμένα φτερωτά, ποιο να πρωτοδιαλέξεις!

Όσο γευόμουν τα γλυκά στου πάπυρου τα στήθη,

τόσο ξεχώριζα καλά τα πάθη και τα ήθη.

Κάθε στροφή μοναδική στου ποιητή το λόγο

έχει και νόημα βαθύ και το δικό της πόνο.

Φτάνω σε μία κορυφή με « κήπο » ανθισμένο

κι η φυλλωσιά πολύ πυκνή, στην πόρτα περιμένω.

Φωνάζω κάποιος να φανεί μα από την άλλη άκρη,

ακούω γνώριμη φωνή σαν πριν καλοσυνάτη.

«Πέρασε μέσα στη δροσιά καλέ μου ορειβάτη.

Έλα και κάτσε στη σκιά να σε φιλέψω κάτι.»

Ξαφνιάστηκα για τα καλά στου Δασκάλου την όψη

και ζήτησα ευγενικά μια απάντηση να δώσει.

Πως απ’ την άμμο την καυτή βρέθηκ’ εδώ στη βίγλα

και έφτιαξε με προσοχή τόσα πολλά στολίδια.

«Άκουσ’ αυτά που θα σου πω, απρόσμεν’ επισκέπτη,

να τα ‘χεις πάντα οδηγό, στο νου σου πρώτη σκέψη.

Να έχεις πρέπει υπομονή, επιμονή και τρόπο,

είναι κανόνας στη ζωή κι αξίζει κάθε κόπο.

Μπροστάρης να ‘σαι στη ζωή, χωρίς να παρεκκλίνεις,

και να ‘χεις πάντοτε εσύ το βάρος της ευθύνης.

Ως δάσκαλος μέσ’ στα σχολειά επότισα βλαστάρια,

που γίναν δέντρα με κλαδιά μ’ επαίνους στα συρτάρια.

Ζωγράφισα ως ποιητής με χρώμα κάθε είδους,

στιγμές της δύσκολης ζωής για να τα πω στους φίλους.

Του κήπου μου τις Συλλογές, της ποίησης τα δώρα,

πάρ’ τες και στις ανηφοριές διαβάζοντας προχώρα.

Η κάθε μία συλλογή, ξεχωριστό παρτέρι,

της ζήσης μου διαδρομή, της μνήμης καντηλέρι

Ξημέρωσε για τα καλά στου κήπου τα λημέρια

κι εγώ κρατούσα αγκαλιά του δάσκαλου τ’ αστέρια.

Το δυο χιλιάδες η αρχή το πρώτο σκαλοπάτι,

οι «Αλκυόνες»συλλογή διδάγματα γεμάτη.

Οι «Δοξαριές» του ποιητή, στροφές ονειροπόλες,

φέρνουν στο νου με μουσική πολύχρωμες εικόνες.

«Φυλλοβολήματα» , χαλί με γνωμικά δεμένο,

του αναγνώστη είναι κλειδί για τη ζωή φτιαγμένο.

Ανάμεσά τους «Χαϊκού», μικρές «Δροσοσταλίδες»

πηγές φωτός είναι του νου  κουράγιο στις ελπίδες.

«Ηλίανθοι», η Συλλογή, και γω «χλομό φεγγάρι»

βρήκα δροσιά και θαλπωρή στου ποταμού τη χάρη.

Κι αν στο «Ζητείται ποιητής» τον τρώει το μαράζι,

στην ίδια πάντως συλλογή δρόμους αυτός χαράζει.

«Λόγια Καρυάς», από ψυχής, το πεζογράφημά του,

που είν’ αφιέρωμα ζωής για τη γενέτειρά του.

Πολύ μ’ αρέσαν οι σωστές πενήντα απαντήσεις,

ξεκάθαρες μα κι αυστηρές σε καίριες ερωτήσεις.

«Ο κήπος του», ταξιδευτής  σ’ Ανατολή και Δύση,

που ήρθε πίσω νικητής, για να καρποφορήσει.

Είναι για με μοναδικά, καθ’ ένα κι άλλη χάρη,

με ταξιδεύουν μακριά σε γαληνά πελάγη.

Έχουν εικόνες καθαρές, σαν άνθη μυρωδάτα,

αισθήματα ανάμικτα, νοήματα γεμάτα.

Πάντα τα έχω από κοντά σε κάθε μου ταξίδι,

αυτά μου κάνουν συντροφιά,  όταν θα ‘ρθεί το δείλι. 

ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ: «Η ανάγνωση από τον Φώτη Ρούσσο  του ποιητικού και πεζογραφικού έργου του Σπύρου Κ. Καραμούντζου αλλά και η προσωπική τους γνωριμία έδωσε το έναυσμα στον πρώτο να γράψει σε έμμετρο λόγο, όπως αναφέρει σε σημείωμά του: «μια σύνθεση που στηρίζεται σε ορισμένα από τα πολλά στοιχεία, που έτυχε να πάρω από τις πάντοτε ξεχωριστές συζητήσεις μας, καθώς και από την άντληση των εννοιών, που περιέχονται στις πολλές και πολυδιάστατες συλλογές του, τις οποίες μελέτησα με μεγάλη προσοχή…» (σελ. 6). Αυτό όμως που τον εντυπωσιάζει πιο πολύ στον Σπ. Καραμούντζο είναι όπως γράφει «η ταύτιση» που διαπιστώνει «μεταξύ των απόψεων και θέσεών του»…. «με τον τρόπο ζωής και την προσωπικότητά του». Για τούτο ο Φώτης Ρούσσος λέει πώς  τα βιβλία του  Σπύρου Κ.  Καραμούντζου «Είναι για με μοναδικά, / καθ’ ένα κι άλλη χάρη, / με ταξιδεύουν μακριά / σε γαληνά πελάγη. // Έχουν εικόνες καθαρές, / σαν άνθη μυρωδάτα, / αισθήματα ανάμεικτα, / νοήματα γεμάτα.» Ήταν, αναμφίβολα, μία ευτυχής συγκυρία για τον ποιητή της Καρυάς, η πνευματική αλλά και η δια ζώσης συνάντησή του με τον Φώτη  Ν. Ρούσσο, έναν βαθιά σκεπτόμενο Έλληνα, ο οποίος αγαπά την καλή ποίηση, μελετά με επιμέλεια τους εκπροσώπους της που του κινούν το ενδιαφέρον και δεικνύει μεγάλη προσοχή και σεβασμό στο έργο τους.  Αυτό, εις ό,τι αφορά τον Σπύρο Κ. Καραμούντζο, είχε ως αποτέλεσμα μία προσεγμένη ποιητική σύνθεση, την οποία και του αφιέρωσε για να τον τιμήσει.  Οι αναγνώστες του «Αφιερώματος» ανακαλύπτουν επίσης στο πρόσωπο του Φώτη Ρούσσου έναν πολλά υποσχόμενο ποιητή, ο οποίος προχωρά με σταθερά, προσεκτικά βήματα για ν’ ανεβεί στο «πρώτο σκαλί» της ποίησης και να σταθεί εκεί με αξιοπρέπεια, σεμνότητα και ευθύνη…»   (Ζώνη Αρκαδίας, 29 Μαρτίου 2016).


Ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος στον 6ο τόμο της «ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ», του Αποστόλη Αποστολόπουλου.  Ο καταξιωμένος λογοτέχνης, Αποστόλης Αποστολοπουλος, κριτικός λογοτεχνίας και εκδότης της «Σύγχρονης ποιητικής ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ», μου έκανε ξεχωριστή τιμή να  συμπεριλάβει τις δύο ποιητικές μου συλλογές, «ΑΛΚΥΟΝΕΣ» και «ΔΟΞΑΡΙΣΜΑΤΑ», στον 6ο Τόμο (ΑΘΗΝΑ, 2006) της Ανθολογίας. Εκτός από το  βιογραφικό μου σημείωμα,  αναδημοσιεύει 60 ποιήματα (ολόκληρα ή αποσπάσματα) και ολοκληρώνει με μία τρισέλιδη κριτική του μέχρι τότε ποιητικού μου έργου, που γράφει ακόμη, ότι πρέπει να διαβαστεί. Ολόκληρη η γνώμη του έχει ως εξής:Ποίηση σε Ανθολογία Σπύρου

«Ποιος μπορεί να αρνηθεί πως ο παραδοσιακός στίχος εκφράζεται πιο καθαρά, πιο ελληνικά και πιο αυθεντικά; Και πως αυτή την ποίηση τη χαίρεσαι με το λεπτό, το λαγαρό, το αδρό ήθος και ύφος του εραστή της παραδοσιακής έκφρασης – Δεκαπεντασσύλλαβος, ομοιοκατάληκτος – Σπύρου Καραμούντζου ; Γνωρίζει  ο ποιητής μας  πως αυτές οι ρίζες μας αποτελούν ανάχωμα στην ισοπεδωτική  παγκοσμιοποιημένη αθλιότητα και καταστροφή.

Ποιητής χαμηλών τόνων, αλλά και υψηλής ηθικής αντοχής, εντυπωσιάζει πληθωρικά με τον πλούτο των λέξεων, εκφράσεων, ιστορικού, λαϊκού και εθιμικού λόγου. Τα περισσότερα ποιήματά του είναι σκίτσα-ζωγραφιές, με τα οποία απαθανατίζει αυθόρμητες, σοφιστικές, χιουμοριστικές, προγονικές εκδηλώσεις. Αλλά και βουκολικές περιγραφές με τον πλούτο των υποκειμένων που βρίσκονται στην Ελληνική, ιδιαίτερα, ύπαιθρο.

Ο αγνός ψυχισμός και η ευγένεια αισθημάτων τού εξ Αργολίδας ποιητή μας Σπύρου. Η γνησιότητα με την οποία αποτυπώνει την πικρόγλυκη γεύση και πρακτική της κοινωνίας του τόπου του. Το ύφος και οι λεκτικές εκφράσεις στον αποκρυφισμό καταστάσεων,  πιστεύω ότι προσδιορίζουν  την ατομική, την ηθική, την αντικειμενική ακεραιότητα και πνευματική του πρωτοτυπία και πρωτοπορία.    

Εκπαιδευτικός με πείρα στην πρακτική διδαχή, που διαβάζοντας  τα ποιήματά του, μένεις με  θαυμασμό στη σεμνότητα και μετριοφροσύνη, στην πλούσια εκφραστική του λεκτική. Μάστορας του παραδοσιακού καλλιεπούς στίχου, ικανός να εκφράσει τα όποια και ακόμη και αντιθετικά συναισθήματα με κύριο χαρακτηριστικό την αυτογνωσία, μακριά από υπεροψίες, γι’ αυτό και ικανός , ο ποιητής μας, να εκφράσει με θαυμάσιο μετρικό και μουσικό τόνο όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα –ευχάριστα και θλιβερά, προσδοκιών και διαψεύσεων, δραματικά και επικίνδυνα φοβικά, της  παγκοσμιοποιημένης βαρβαρότητας του σύγχρονου ανθρώπου, στην από κάθε άποψη αλλοπρόσαλλη, ανήθικη και αν-έρωτη, χωρίς πνευματικότητα ζωή.

Ο ποιητής μας έζησε τα πέτρινα χρόνια της Πατρίδας μας και τα βιώματά του τα διατυπώνει με παρησσία, απλά, αντικειμενικά, με χαμηλούς τόνους,  αλλά με πόνο και δάκρυ ψυχής, πάντα αισιόδοξο τόνο για τη μελλοντική πορεία του τόπου μας. Με σάτιρα, πότε λεπτή καλυμμένη και πότε ρωμαλαία και με σαρκασμό να στηλιτεύσει, να διακωμωδήσει τα κακώς κείμενα, εδώ κα παγκόσμια. Δεν καθοδηγεί, δεν προτείνει λύσεις, δεν προβάλλει αγωνιστικά σήματα προς λύση. Απλά καταθέτει μαρτυρίες και απόψεις, που υποσυνείδητα αλλά και συνειδητά οδηγούν στην εδραίωση της ειρήνης και του οραματικού λόγου και δράσης γι’ αυτήν. Επίσης προβάλει ιστορικές στιγμές και γεγονότα που σημάδεψαν τον αγώνα της Παλιγγενεσίας.

 Απίθανα δηκτικός, αλλά και με πόνο και παράπονο ζωγραφίζει την πτώση προοδευτικών κοινωνιών με το πιο χαρακτηριστικό σύμβολο τον «Λεύτερο και Κόκκινο Ήλιο». Λεύτερος  και ο ίδιος, ελεύθερη μαχόμενη συνείδηση βρίσκει τον καλύτερο τρόπο να εκφράσει την καταδίκη των απαρνητών οραμάτων. Τι υπέροχοι στίχοι, τι υπέροχα δεμένη νοητική συλλογιστική για γεγονότα που χαρακτήριζαν και πολύ περισσότερο σήμερα, την παλινωδία, τη χαμέρπεια, την έλλειψη σταθερής ρότας, την αχαριστία, την προβολή των κατώτερων ενστίκτων, της υλικής υπερκατανάλωσης και πνευματικής αφασίας.

Αγωνιστής της καθημερινότητας και της πνευματικής θαλπωρής, αλλά και ανάτασης της Εθνικής και Κοινωνικής συνείδησης. Δεν αφήνει ευκαιρία να μην παντρέψει ακόμη και μια θρησκευτική εκδήλωση με τη σύγχρονη και νεότερη ιστορία αγώνων του Λαού μας για την πρόοδο και για τη Λευτεριά, εθνική και κοινωνική.

Με ακαταμάχητη λεκτική και νοηματική επάρκεια κατορθώνει και τις απλές περιγραφές ζώων, εθίμων και καταστάσεων να μετατρέπει σε μελωδικούς στίχους. Τα οικολογικά, τη μεγαλοσύνη της φύσης και τα γεννήματά της!

Κατ’ εξοχήν λυρικός ποιητής, κατορθώνει να παντρεύει τη λυρικότητα με την σκωπτική, δραματική, κατηγορητική και νοηματική μουσική απόχρωση και εκφραστική φόρμα.  Ποιητής του πραγματικού, του ιδεώδους, των κοινών βιωματικών θέσεων και αρνήσεων. Ποιητής της αγάπης και του έρωτα. Ποίηση βιωματική, προσανατολιστική, ανθρωπιστική, κοινωνικής προοπτικής και φιλοσοφικών προσεγγίσεων. Φίλε, Σπύρο, τα πιο θερμά μου συγχαρητήρια. Ευχαριστώ για τα βιβλία σου.

Θα μου πείτε Δάσκαλος… και διδάσκει… Το πρόβλημα είναι να μάθει κανείς να περπατά στης Αρετής τη στράτα και ο Ποιητής μας Σπύρος Καραμούντζος το κατορθώνει κατ’ απόλυτο τρόπο. Και πάλι συγχαρητήρια!!!»             Αποστόλης Αποστολόπουλος    


Στο «ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2006» φιλοξενείται και ο Σπύρος Κ. Καραμούντζος.

Από Σπύρο

Ο γνωστός λογοτέχνης και εκδότης του περιοδικού «ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» Κώστας Βαλέτας, στο «Ανθολόγιο 2006» που εξέδωσε, στις σελίδες  65, 66  και 67 συμπεριέλαβε και  τις ποιητικές συλλογές «ΑΛΚΥΟΝΕΣ» και «ΔΟΞΑΡΙΣΜΑΤΑ» του Σπύρου Κ. Καραμούντζου. Εκτός από το βιογραφικό του και τη φωτογραφία του δημοσίευσε  εκεί και τα ποιήματά του: «Η ψυχούλα της» , «Το πέτρινο γεφύρι», «Βήματα μοναξιάς», και «Το πρώτο ρολόι».


thin_red_line

sp1« Με την ευκαιρία αυτή, θέλω να ευχαριστήσω, μέσω του διαδικτύου, από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους τους εκλεκτούς μου φίλους και καταξιωμένους λογοτέχνες για τις τιμητικές κριτικές, που έγραψαν διαβάζοντας τα δικά μου ″Λόγια Καρυάς″, αλλά και τα άλλα βιβλία μου, τις ποιητικές μου συλλογές.»

thin_red_line

decorative-line-clipart-yjixyn7cE

Advertisements