ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

463799742ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΟΜΟΤΕΧΝΩΝ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΤΑ ΞΕΧΩΡΙΣΑ

ironic-twist1

ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ  ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ

%ce%b6%ce%b1%cf%87%ce%b3%ce%b1%cf%8a%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%b7-%ce%bf%ce%ba%cf%84%cf%89%ce%b2%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%832016

( Τρία από τα πολλά και αξιόλογα ποιήματά της,  που μπορείτε να τα βρείτε αν επισκεφτείτε το ιστολόγιό της στο: http://www.zaharoulagaitanaki.wordpress.com )

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Οι ποιητές δεν πολεμούν

με σφαίρες και μαχαίρια,

γράφουνε στίχους,τραγουδούν

και δίνουνε τα χέρια.

Αφήνονται στην έμπνευση

της μοναξιάς τις ώρες,

μετρούν με στίχους και στροφές

καλοκαιριές και μπόρες.

Οι ποιητές δεν αγαπούν,

απλά για ν΄αγαπήσουν.

Γράφουνε στίχους για γυμνά

κορμιά πριν τα γνωρίσουν.

Βυθίζονται στου έρωτα

και κολυμπούν τα βάθη

κι ύστερα γράφουν ποιήματα

για τη στιγμή που εχάθη.

ΕΥΟΙΩΝΟ  ΤΟΠΙΟ

Δεν σβήνει της Αγάπης το καντήλι

κι ας σώνεται το λάδι με το χρόνο.

Τα μάτια σου, όσα απέκρυψαν τα χείλη,

μου είπαν και μου διώξανε τον πόνο.

Οι χτύποι της καρδιάς σου ηλιαχτίδα.

Ευοίωνο τοπίο να διαβώ.

Γεμίζω την ψυχούλα μου μ’ ελπίδα,

μετά από καιρό αναθαρρώ.

Τα λόγια σου Ευτυχίας Ευαγγέλιο,

χειμωνανθοί στον κήπο της καρδιάς.

Προμήνυμα της άνοιξης το γέλιο

και τ’ άνθη της μικρούλας μυγδαλιάς.

ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ  Η  ΠΛΗΓΗ

Της προδοσίας το κρασί

γεύση πικρή αφήνει,

είν΄ στην καρδιά σου μια πληγή,

που ανοιχτή θα μείνει.

Καθώς οι μέρες θα περνούν,

θα λιγοστεύει ο πόνος,

μα από εδώ και στο εξής

θέλεις να μείνεις μόνος.

Απ΄ τις στιγμές της μοναξιάς

μπροστά να προχωρήσεις,

μα τον προδότη της καρδιάς

ποτέ μην συγχωρήσεις.


ΔΕΣΠΟΙΝΑ Χ. ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ – ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑ

%ce%b4%ce%b5%cf%83%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b4%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%85

Γεννήθηκε στα Καλάτα Ληξουρίου Κεφαλληνίας. Πήρε το Πτυχίο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας στη Ρόδο και δίδαξε στην Κεφαλονιά, στην Κόρινθο, στην Αχαϊα και στο Β’ Δημοτικό Σχολείο Λεχαινών Ηλείας. Ασχολήθηκε με το παιδικό θέατρο, έχει γράψει και διασκευάσει αρκετά θεατρικά έργα. Ασχολείται με την ποίηση και τη ζωγραφική.

%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%ba-%ce%b4%ce%b5%cf%83%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b1

Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στ’ αγγλικά. Είναι μέλος των «Poetas del Mundo» / «Ποιητές του Κόσμου». Ζει με τον σύζυγό της τ. Προϊστάμενο Α/θμιας Εκπαίδευσης & συγγραφέα κ. Βασίλη Γ. Καραβούλια στα Καραβουλέικα Ηλείας, όπου εκεί έχουν δημιουργήσει το Πνευματικό τους Κέντρο «Άσυλον του Πνεύματος». Έχει εκδώσει τα βιβλία: «Ποιητικοί Στοχασμοί», «Ακανθυλίδες», «Σχολικό θέατρο», «Ασήμω» Δράμα, «Παιδικό θέατρο», «Χρώματα», «Τρωάδες», «Ανεμώνες», «Στίχος & χρώμα» και «Ποίηση & Ζωγραφική» (2016). [Τα ποιήματά συνοδεύουν πίνακές της από το βιβλίο της «Ποίηση & Ζωγραφική»,σελ. 132, από τις εκδόσεις «ΠΕΡΠΙΝΙΑ», Αθήνα, Νοέμβριος 2016.]

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b70011

ΤΟ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ ΦΩΣ  

Κοίτα του φύλλου τη σκιά

σαν το φυσά αεράκι,

πώς τρέμει και πώς λαχταρά

τη θέση της μη χάσει.

Αλλάζει φόρμα και μορφή,

αναπηδά κι αντέχει

γιατί είναι δίπλα της το φως

φοβάται το χαμό της.

Γι’ αυτό σκιά μη φοβηθείς

όσο στο φως κινείσαι.

 %cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b70002

ΣΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ  

Ρίξε το σπόρο..

κι ας τον φαν κι οι λαίμαργοι σπουργίτες

κι ας πατηθεί από βιαστικούς

κι απρόσεχτους διαβάτες!

Θα μείνει λίγος, που θα βρει,

το μαλακό το χώμα

και θα καρπίσει..

κι η σπορά θα θρέψει πεινασμένους.

Γιατί είν’ ο σπόρος δυνατός

και θάνατο αντέχει.

Εσύ ο σποριάς,

εσύ ο ζευγάς

και θεριστής κι αλωνιστής!

Ας μη γευτείς και το ψωμί…

Ετοίμαστο και δόστο…

%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%82 

ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΖΩΗ  

Αδράχτι με ψιλές κλωστές

είν’ της ζωή μας οι στιγμές.

Κλώθει η μοίρα και γυρνά

κι όλο τυλίγει στα γοργά.

Στιγμή, στιγμή και η ζωή περνά.

Περνά και φεύγει βιαστικά.

Πάψε αδράχτι να γυρνάς.

Είν’ η ζωή τόσο γλυκιά.

%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%b9%ce%b1 

ΜΟΝΑΞΙΑ   

Οι αναμνήσεις όσο πάνε

μακραίνουν

σιγά – σιγά φεύγουν κι εκείνοι

που θα μπορούσαν να στις θυμίσουν.

Η μοναξιά παραμονεύει

στην άλλη στροφή.

%cf%81%cf%8c%ce%b4%ce%b9%ce%b1 

Ω! ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΡΙΜΑΤΑ 

Ω! της αγάπης λόγια

που κτίζετε και ρίχνετε

ανώγια και κατώγια.

Κόλαση και παράδεισος

πόρτα δεν τις χωρίζει

κι έτσι η δόλια μου η ψυχή,

μια από ’δω, μια από ’κει,

πετάει και σταλίζει.

%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%b1 

ΓΥΡΝΑ ΣΤΟ ΦΩΣ   

Σ’ υπόγεια νερά,

σ’ ανήλιαγους βυθούς,

ο νους τ’ ανεξερεύνητα γυρεύει.

Μα ποιος μες στα τυφλά

το δρόμο του χωρίς τον οδηγός

μπορεί να εύρει;

Άσε, λοιπόν, τα σκοτεινά,

ποιος μπόρεσε αυτά να εξερευνήσει;

Γύρνα στο φως!

Σου φτάνει αυτό,

ευτυχισμένος για να ζήσεις!

%cf%83%ce%ac%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b70012

 (από το βιβλίο της «ΠΟΙΗΣΗ & ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ» με ποιήματα και πίνακές της)

%ce%b5%ce%b3%cf%89%cf%86%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%85-%ce%ba-%ce%b4%ce%b5%cf%83%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%b1%cf%83


ΜΑΙΡΗ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ

%ce%bc%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bf%cf%85

                ΑΝ Μ’ ΑΓΑΠΑΣ

Από τον ύπνο με ξυπνά  ο ήχος της φωνής σου,

και στης νυχτιάς τη σιγαλιά  μιλώ με την μορφή σου.

Αν μ’ αγαπάς να μου το πεις, μ’ ένα γλυκό τραγούδι,

όπως τ’ αγέρι της βροχής,  μέλισσα στο λουλούδι.

Αν θα  γυρίσεις θα το δεις  θα γράφει τ’ όνομα σου,

να μην πονέσεις, μην πνιγείς μέσα στα δάκρυά σου.

Αν μ’ αγαπάς να μου το λες, μα πάντα να θυμάσαι,

μες στην καρδιά μου θες δεν θες, αφέντης πάντα θα’ σαι.

Αν αγαπάς να μου το πεις, μ’ ένα γλυκό τραγούδι,

όπως τ’ αγέρι της βροχής,  μέλισσα στο λουλούδι… 

                         Ο  ΒΡΑΧΟΣ

Πέλαγό μου σ ‘ αγναντεύω και το κύμα σου χαζεύω,
που στο βράχο πάνω σπάει, μανιασμένα τον χτυπάει.
Δυνατά να τον συντρίψει, άμμο κάτω να τον ρίξει,
τότε μόνο ησυχάζει και αφρούς παύει να βγάζει.
Ο μισός στον όρμο στέκει, βράχος είναι και αντέχει,
μια το κύμα του μιλάει, μια γελά και τον φιλάει.
Σαν θα πέσει το σκοτάδι αναστεναγμό θα βγάλει,
και το δάκρυ που θ’ αφήσει στο νερό θε να κυλήσει.
Σκύβω πάνω τον χαϊδεύω και τον πόνο του γλυκαίνω,
με λυγμό μου απαντάει, πως το κύμα τ’ αγαπάει.

Η ΑΓΑΠΗ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ 

 Μια αυγουστιάτικη βραδιά, / εκεί στ’ ακροθαλάσσι,

περίμενα στην αμμουδιά, / η αγάπη να περάσει.

Ήρθε σαν άγγελος στη γη / και στα λευκά ντυμένη,

στα χέρια της κρατά κλειδί /  νεραϊδογεννημένη.

Και την καρδιά μου την κλειστή, / η αγάπη την ανοίγει

στα δίχτυα μέσα να πιαστεί, / να μην μπορεί να φύγει.

Όνειρο κάνει την ζωή, / κήπο λουλουδιασμένο

και σαν τον ήλιο φωτεινή, / με σένα αγκαλιασμένο.

                             ΤΑ  ΚΟΥΤΣΟΥΡΑΚΙΑ

Καίγεται το κουτσουράκι δίχως συντροφιά στο τζάκι, 

 θα του ρίξω άλλο ένα, να μην μοιάζει με κανένα.

 Κοίτα το, τι σπίθες βγάζει  και βαθιά αναστενάζει,

 ήτανε ελιάς κλωνάρι, ανθισμένο όλο χάρη.

Δες τα σιγανά που τρίζουν κι από τη φωτιά δακρύζουν.

Καίνε και τα δυο αντάμα και  σταμάτησαν το κλάμα.

Τώρα φλόγες ξεπηδάνε, ζέστη τα κορμιά ζητάνε.

Η κυρά γυρνά τ’ αδράχτι ώσπου να γενούνε στάχτη.


ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΙΑΤΡΟΥ – ΣΟΪΤΑΡΙΔΗ

%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%b1-%cf%83%ce%bf%cf%8a%cf%84%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%b4%ce%b7

ΑΤΑΡΑΧΟ ΠΝΕΥΜΑ

Ατάραχο πνεύμα στο χαρτί σαν χαράζεις

καρδιάς το μελάνι, νοητή η φωνή

της ψυχής σου το πάθος, θεϊκός αναβάτης

προχωρεί και οδεύει, κάθε σκέψη θνητή.

Το  ατάραχο πνεύμα δεν φοβάται τ’ αγέρι

οργώνει και σπέρνει, κάθε θεία πτυχή

απαλά αναδεύει, στοργικά συντροφεύει

σαν το τίμιο χέρι που κρατά το κουπί.

Ευλαβικά, με αρμονία, ταιριαστά, στο χαρτί

με ακρίβεια χαράζει, κάθε σκέψη κρυφή

ακούραστα σπέρνει, στην ψυχή ξαποσταίνει.

Ταξιδεύει, σε παίρνει και μαζί σου πηγαίνει.

συντροφεύει κι ωθεί, κάθε σκέψη αγνή

το ατάραχο πνεύμα, ευλογημένο στη γη.  

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ

 Ο ποιητής φυλακισμένος στο λευκό του το χαρτί

οργώνει, σπέρνει, ανιχνεύει λόγο έμμετρο να βρει,

εις το πνεύμα του ιππότης και του λόγου εραστής,

μελετά μες στο σκοτάδι  φως, πυξίδα χρυσαυγής.

Ποιητής και νομοθέτης στην δική του τη δομή,

Μύστης και ιερωμένος διανοίας του η αρχή.

Ποιητής και παντογνώστης, της Ειρήνης μαχητής,

χοϊκή σπονδή προσφέρει στην ορθή του την γραφή

με κατάταξη  την θέτει  στο άσπιλο λευκό  χαρτί.

Διανοίας, σχήμα λόγου με σαφήνεια ορθή

καταγράφει την πειθώ του με ευλάβεια πολλή.

Ελεύθερος φυλακισμένος ο του λόγου εραστής,

ζει ελεύθερος στο πνεύμα του δικαίου μαχητής.

  ΤΟ ΔΟΙΑΚΙ

Μη κυνηγάς το όνειρο, στη χίμαιρα ελπίδα,

εάν θα σπείρεις άνεμο, θερίζεις καταιγίδα.

Να είσαι πάντα συνετός, να έχεις καλοσύνη,

να τη σκορπάς απλόχερα, μες της ζωής τη δίνη.

Έτσι μονάχα θα χαρείς, εάν χαρά σκορπίζεις,

να είσαι τότε σίγουρος, αγάπη θα θερίσεις.

Και να θυμάσαι πάντοτε, ότι η ζωή τελειώνει

το πλοίο σου κυβέρνατο, μ’ ελπίδα στο τιμόνι.

Στο καλντερίμι της ζωής, βάδιζε με ελπίδα,

να μη φοβάσαι  το βοριά, ούτε την καταιγίδα,

για να νικάς τον άνεμο, στης ζήσης το ρυάκι

καραβοκύρης να γενείς, στης πίστης το δοιάκι.

       ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ γλυκιά

Εδώ, στης ξένης γης το χώμα απ’ την πατρίδα  μας μακριά,

ξένοι σε ξένους, μ’άλλο χρώμα, αποδημίας γίναμε πουλιά.

Ανοίξαμε μια μέρα τα φτερά μας, υψώσαμε κατάλευκα πανιά,

αφήσαμε τις πόλεις, τα χωριά μας, σαλπάραμε για άγνωστα νερά…

Θέσαμε καπετάνιο την ελπίδα και τιμονιέρη τη γαλήνη στην ψυχή,

ουράνια, λαμπρή ηλιαχτίδα, βρεθήκαμε στην ξένη τούτη γη.

Ορθώσαμε μια γέφυρα μεγάλη να μας ενώνουν τα αγνά ιδανικά,

χτίσαμε μια πατρίδα, νέα άλλη, την ονομάσαμε ΕΛΛΑΔΑ μας γλυκιά. 

          ΦΙΛΙΑ 

 Όταν ταιριάζουν οι ψυχές,

βαρκούλες π’ αρμενίζουν

σε θάλασσες απέραντες,

σ’ ωκεανούς της γνώσης.

Οι φίλοι ανταμώνουνε

σε δίαυλους  αγάπης,

σύνορα δεν χωρίζουνε

την ιερή φιλία.

Στο περιβόλι της ψυχής

μοσχοβολούν τα κρίνα,

είναι η φιλία, η αγνή,

η μέλισσα αγάπης.

thin_red_line

 

Advertisements