ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

interview

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟΥ

ironic-twist1

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΣΠΥΡΟΥ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟΥ 

ΣΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ Π. ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ

 «ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΔΙΝΟΥΝ ΦΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ»

ceb5cebecf89cf86cf85cebbcebbcebf

ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟ –> Είναι πάντα χαρά να συζητά κάποιος με τον Σπύρο Καραμούντζο, τον γνωστό Λογοτέχνη, τον τρυφερό ποιητή, τον ευαίσθητο και ευγενικό άνθρωπο. Δράττοντας την ευκαιρία που μας δόθηκε να τα πούμε μαζί του, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον καταγράψαμε τις απαντήσεις του στις (50+1) ερωτήσεις που του θέσαμε για πολλά πράγματα που απασχολούν τον ίδιο, τη χώρα μας, την ποίηση, τον σύγχρονο άνθρωπο.Ας παρακολουθήσουμε όσα σημαντικά μας είπε, σε μια (γραπτή) συνέντευξη που ολοκληρώθηκε το πρώτο δεκαήμερο του Απριλίου του 2011 κι ενώ η χώρα μας συνεχίζει να βρίσκεται στη δίνη των οικονομικών της προβλημάτων και αδιεξόδων, η Άνοιξη έχει μπει για τα καλά κι ο κόσμος προσμένει την δική του Ανάσταση κι ανάταση. Σημειώσαμε και υπογραμμίσαμε από αυτή την συζήτηση με τον Σπύρο Καραμούντζο, ότι «Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση», φράση του που επιλέξαμε και για τον τίτλο αυτής της συνέντευξης. Λέει επίσης ότι «Ο νεοέλληνας κυριεύτηκε από απληστία», θέλησε να ζήσει μια ζωή που δεν είχε ούτε τα μέσα ούτε τις δυνατότητες, με αποτέλεσμα σήμερα η πατρίδα μας να βρίσκεται σε απερίγραπτα χάλια. Όμως ο συνομιλητής μας αισιοδοξεί γιατί «Στα δύσκολα οι Έλληνες έχουμε αποδείξει ότι τα καταφέρνουμε», μας λέει κι ας ελπίσουμε έτσι να γίνει. Βέβαια δεν παραλείπει να τονίσει το πιο σπουδαίο για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος: «Αρκεί να είμαστε ενωμένοι»…
Ευχαριστώ από καρδιάς τον φίλο Λογοτέχνη Σπύρο Καραμούντζο, γιατί δέχτηκε ν’ απαντήσει στις ερωτήσεις μου, δίνοντάς μας την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από τις απαντήσεις που έδωσε. Βρήκα αρκετά σημεία γόνιμου προβληματισμού από όσα είπε. Ελπίζω κι εσείς , διαβάζοντας αυτή τη συνέντευξη, να έχετε παρόμοιες αφορμές.  Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη (Ζώνη Αρκαδίας, 12 Απριλίου 2011)

ΣΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΗ ΖΗΣΗ –> Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη: Κύριε Καραμούντζο, αφού σας ευχαριστήσω για την τιμή που μας κάνετε να απαντήσετε στις ερωτήσεις μας, ξεκινώ με μία αναμενόμενη ερώτηση. Πείτε λίγα λόγια για σας, για τη ζωή σας, τις σπουδές σας, την οικογένειά σας.
Σπύρος Κ. Καραμούντζος: Μεγάλη τιμή για μένα και σας ευχαριστώ πολύ, Κυρία Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη, πρώτον για τα καλά σας λόγια και δεύτερον που με επιλέξατε να σας δώσω τη συνέντευξη αυτή. Θα προσπαθήσω λοιπόν με τις απαντήσεις μου να δικαιώσω αφ’ ενός την επιλογή σας και αφ’ ετέρου να ανταποκριθώ στις προσδοκίες σας.
Και τώρα θα απαντήσω στη ερώτησή σας, φυλλομετρώντας από την αρχή το βιβλίο της ζωής μου, για να το θυμηθώ καλύτερα. Γεννήθηκα το 1932, στο ορεινό χωριό της Αργολίδας Καρυά. Οι γονείς μου, Κωστής και Ελένη, όπως και όλες οι οικογένειες, κάνανε πολλά παιδιά, παρά τις δυσκολίες που είχαν, για να τα μεγαλώσουν. Εγώ ήμουν το τρίτο από τα πέντε παιδιά. Στο πατρικό σπίτι συγκατοικούσαμε και με τα λιγοστά ζωντανά μας, μουλάρια, γίδες, γουρούνια, κότες κ.λ.π. Όλα τα παιδιά από μικρά πηγαίναμε με τους γονείς μας στα χωράφια και βοηθούσαμε στη φύλαξη των ζώων. Τα αγαπούσαμε και παίζαμε μαζί τους. Από όλες τις αγροτικές δουλειές, όργωμα, σπορά, θέρος, αλώνισμα, τρύγος κλπ. έχω αξέχαστα βιώματα. Μέχρι και την Τετάρτη Τάξη πήγα στο 2/τάξιο Δημοτικό Σχολείο του χωριού μου. Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να σας πρωτοαναφέρω! Η καμπάνα της εκκλησίας χτύπαγε για να πάμε στο σχολείο. Ρολόγια δεν είχαμε. Κάθε παιδί πηγαίνοντας κράταγε και από ένα ξύλο-κουτσουράκι, για να ζεσταινόμαστε τις κρύες ημέρες του χειμώνα. Βιβλία καινούργια δεν παίρναμε. Κάθε παιδί είχε το Αναγνωστικό του αδελφού του που πήγαινε σε μεγαλύτερη Τάξη. Πρόσεχε μάλιστα να μην το σχίσει και το λερώσει, για να το έχει και ο μικρότερος αδελφός. Η υφαντή τσάντα κρεμασμένη στον ώμο είχε μέσα λίγο ψωμί, την πλάκα, το κοντύλι, το Αναγνωστικό, ένα τετράδιο, ένα μολύβι που του έσπαζε η μύτη συνήθως, των δε παιδιών των μεγαλύτερων Τάξεων είχαν μελανοδοχείο και κονδυλοφόρο με πέννα Χ. Παρ’ όλα αυτά τα παιδιά στα μικρά αυτά σχολεία μαθαίνανε Ανάγνωση, Γραφή, λίγη Αριθμητική και γενικά οι γνώσεις τους μετριόντουσαν ανάλογα με ποια Τάξη τελείωναν. Πρέπει να σας πω ότι δεν πήγαιναν όλα τα παιδιά στο Σχολείο και άλλα δεν τελείωναν όλες τις Τάξεις. Θυμάμαι τα αγόρια κουρεμένα γουλί από το φόβο της ψείρας και τους δασκάλους να μετράνε με ανάλογες ξυλιές τα λάθη και τις αταξίες. Αυτά και λίγα θυμήθηκα. Είπα μέχρι και την Τετάρτη Τάξη γιατί το Σεπτέμβρη του 1941, εν μέσω της Γερμανικής κατοχής, με πήρε ο πατέρας μου, για να κάνω το πρώτο και μακρινό ταξίδι της ζωής μου με ποδαρόδρομο, 25 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό. Με πήγε στο Άργος. Εκεί γράφτηκα, κατόπιν εξετάσεων, στην πρώτη Τάξη του Οκτατάξιου Γυμνασίου.
Η φοίτησή μου φυσικά λόγω των συνθηκών δεν ήταν ανέφελη. Συγκριτικά όμως εγώ ήμουν σε καλύτερη μοίρα από άλλα συνομήλικα παιδιά. Ας μην ξεχνάμε, το ανάφερα και παραπάνω, ότι τα πιο πολλά δεν πήγανε στο σχολείο λόγω του πολέμου με τον Άξονα, της φασιστικής Κατοχής, του ανταρτοπόλεμου και στη συνέχεια του εμφυλίου, της φτώχειας, της πείνας κλπ. Τα κορίτσια μένανε στο σπίτι, για να μεγαλώνουνε τα μικρότερα αδέλφια και τα αγόρια τα ρογιάζανε οι γονείς τους σε ευκατάστατες αγροτικές οικογένειες του Αργολικού κάμπου, για να χορτάσουνε ψωμάκι και τις οικονομίες τις δίνανε στον πατέρα τους, για να τα βγάλει πέρα και με τη λοιπή οικογένεια. Με τέτοιες συνθήκες είναι πολυτέλεια να μιλάμε για σχολείο και για μόρφωση των παιδιών αυτών. Την περίοδο των γυμνασιακών μου χρόνων μου αρκούσε η αγάπη των γονέων μου και το καρβέλι το ψωμί, που μου έφερναν κάθε Σάββατο, για να περάσω όλη την εβδομάδα. Οι απαιτήσεις μου ήταν μηδαμινές και για να μην τους επιβαρύνω με άλλα έξοδα, διάβαζα με δανεικά βιβλία.
Κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια. Η Ελλάδα ελευθερώθηκε και έβρισκε σιγά – σιγά το δρόμο της ανασυγκρότησης και της προόδου. Άλλος βασικός σταθμός της ζωής μου ήταν η εισαγωγή μου στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία. Εκεί με τη βοήθεια σοφών παιδαγωγών πήρα μαζί με το πτυχίο του δασκάλου και τις βασικές γνώσεις της Παιδαγωγικής επιστήμης, της Διδακτικής και της παιδικής Ψυχολογίας. Ήρθε όμως η σειρά και της εκπλήρωσης του χρέους μου προς την πατρίδα. Μετά τη βασική εκπαίδευση, φοίτησα στη σχολή εφέδρων αξιωματικών (ΣΕΑΠ) κι έγινα έφεδρος ανθυπολοχαγός.
Μετά την απόλυσή μου από το στρατό, το βιογραφικό μου ταξίδι συνεχίζεται με το διορισμό μου, ως δάσκαλος, στην Ανατολική Μακεδονία, στα νέα μέρη όπως τα έλεγαν τότε.
Εκεί η πολύχρονη και πρωτόγνωρη συμβίωση με τους κατοίκους των ακριτικών χωριών, γηγενείς και πρόσφυγες, τους δια βίου μόνιμους φρουρούς των συνόρων μας, έδωσε στο νεαρό τότε δάσκαλο, δηλαδή σε μένα, άλλες διαστάσεις στις έννοιες ελευθερία, ειρήνη, εθνική κυριαρχία, προστασία του πάτριου εδάφους, γλώσσα, θρησκεία κλπ. Στοιχεία χρήσιμα για το εκπαιδευτικό μου έργο και για την αποστολή μου ως Έλληνα δασκάλου.
Η διετής μετεκπαίδευσή μου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μου έδωσε τα απαιτούμενα εφόδια για την μετέπειτα εξέλιξή μου στο χώρο της εκπαίδευσης, Αφού πήρα μετάθεση στην Αττική υπηρέτησα ως Διευθυντής σε Δημοτικά Σχολεία, ως βοηθός Επιθεωρητή, ως Γραμματέας της Σχολής Επιμόρφωσης Λειτουργών Δημοτικής Εκπαίδευσης, ως Προϊστάμενος Γραφείου Α/βάθμιας Εκπαίδευσης και τέλος επιλέχτηκα ως Σχολικός Σύμβουλος Π. Ε. στην Περιφέρεια Ολυμπίας, απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκα, ολοκληρώνοντας έτσι τη μακρόχρονη προσφορά μου στην Εκπαίδευση. Εν τω μεταξύ την περίοδο που ήμουν στη Μακεδονία παντρεύτηκα και απόκτησα ένα γιο τον Κωστή. Από το γιο μου έχω τώρα δύο εγγονάκια το Σπύρο και το Δημήτρη.

Η ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΓΗ ΤΗΣ ΚΑΡΥΑΣ –> Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη: Κατάγεστε από την Καρυά Αργολίδας. Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε εκεί. Πώς ήταν τότε η ζωή στο χωριό και πώς είναι σήμερα;
Σπύρος Κ. Καραμούντζος: Μου ζητάτε να συγκρίνω ανόμοια πράγματα. Η Καρυά πριν από το 1950 ήταν μεγαλοχώρι. Για να καταλάβετε τότε κατοικούντο 200 και περισσότερα σπίτια με πολυμελείς οικογένειες. Τώρα αν και έχουν όλες τις σύγχρονες ανέσεις (νερό, ρεύμα, τηλέφωνο, τηλεόραση, θέρμανση) κατοικούνται 70 περίπου σπίτια με μόνιμους κατοίκους έναν ή δύο υπερήλικες το καθένα. Η μετανάστευση εντός κι εκτός της Ελλάδος έφερε τη ραγδαία μείωση του πληθυσμού και οδηγείται σιγά – σιγά στην ερήμωση. Τον παλιό καιρό φοιτούσαν στο Σχολείο πάνω από 150 μαθητές και τώρα κουρνιάζουν χελιδόνια κι εκείνα την Άνοιξη μόνο.  Τότε η εκκλησία είχε δύο ιερείς και τις Κυριακογιορτές γέμιζε από τους εκκλησιαζόμενους. Τώρα αν και όταν έχει λειτουργία μετρούνται οι γέροντες και κυρίως οι γριές στα δάκτυλα. Ο γάμος και τα βαφτίσια είναι άγνωστα μυστήρια. Μόνο στις κηδείες και στα μνημόσυνα μαζεύεται κόσμος στην εκκλησία. Τότε στους δρόμους του χωριού συναντούσες μουλάρια και γαϊδουράκια, που κουβαλούσαν στα σαμαράκια τους ανθρώπους και φορτία με γεννήματα, ξύλα κλπ. Τώρα αυτά είναι είδος προς εξαφάνιση και αντικαταστάθηκαν με λίγα αγροτικά αυτοκίνητα και με τρακέρ. Το χωριό παρουσιάζει κάποια κίνηση τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι με τον ερχομό των Καρυωτών , που ζουν στην Αθήνα, σε άλλες κωμοπόλεις και στο εξωτερικό. Και τούτο φαντάζομαι , όσο δεν έχουν αποκοπεί ακόμη οι ρίζες των γονιών και άλλων συγγενών. Οι επτά νερόμυλοι που δούλευαν ασταμάτητα τα παλιά χρόνια δε λειτουργούν πλέον, οι γυναίκες δε ζυμώνουν μόνες τους ψωμί και οι φούρνοι ούτε καπνίζουν ούτε οι γειτονιές μυρίζουν από τα φρεσκοψημένα καρβέλια. Τότε λίγα Καρυωτόπαιδα πήγαιναν στο Γυμνάσιο, τώρα κάθε οικογένεια, όπου και να ζει, έχει έναν και δύο επιστήμονες. Τα παλιά χρόνια οι ηλικιωμένοι δεν είχαν λεφτά ούτε για την εκκλησία. Τώρα με τη σύνταξη του ΟΓΑ και των πολυτέκνων όλοι έχουν το χαρτζιλίκι τους, αλλά φοβούνται μήπως τους το κόψει το ΔΝΤ. 
Τα πράγματα λοιπόν, ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν αλλάξει ριζικά. Προς το καλύτερο; Προς το χειρότερο; Δύσκολη ερώτηση. Εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπει κανείς. Μακρηγόρησα πάλι, Ζαχαρούλα. Θα σας πω όμως τελειώνοντας, ότι εγώ αν και χαίρομαι, όταν πηγαίνω, στην αγαπημένη μου Καρυά, όλα τα σύγχρονα τεχνολογικά αγαθά, θυμάμαι με συγκίνηση και νοσταλγώ τα παλιά.

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη: Έχετε γράψει ένα βιβλίο για τη γενέτειρά σας, τα «ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΥΑΣ». Είναι πράγματι λόγια μέσα από την καρδιά βγαλμένα για τη γενέθλια γη. Πώς υποδέχθηκαν οι συγχωριανοί σας αυτή την έκδοση;
Σπύρος Κ. Καραμούντζος:  Πράγματι τα «ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΥΑΣ» (Παιδικές αναμνήσεις και αναφορές, 1930-1950) είναι βγαλμένα από την καρδιά μου. Έβλεπα ότι «ο πολιτισμός» και όχι μόνο, με το πέρασμά του και σαν οδοστρωτήρας, δεν άφησε τίποτα όρθιο απ’ τα παλιά ήθη και έθιμα των κατοίκων του χωριού. Το θεώρησα λοιπόν χρέος μου να τα διασώσω, για να τα θυμούνται οι παλιοί και για να τα μαθαίνουν οι νέοι. Γενικά θα έλεγα ότι ικανοποίησε όλους τους συγχωριανούς μου, περισσότερο όμως τους μετανάστες σε Αυστραλία, Αμερική και Καναδά, που θυμούνται την Καρυά όπως την άφησαν τη δεκαετία του 1950. Τότε άρχισε η μεγάλη φυγή. Τα «ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΥΑΣ» όμως απευθύνονται με αγάπη και ενδιαφέρον, με την ιδιότητα του δασκάλου, κυρίως προς τους νέους, στις ερχόμενες γενιές, που θα έχουν Καρυώτικες ρίζες. Η άγνοια είναι αδερφή της αδιαφορίας. Γι’ αυτό συμβουλεύω και προτρέπω το νεαρό Καρυωτόπουλο, με τους δύο τελευταίους στίχους του ποιήματος « Το χωριό μου το λένε Καρυά», που είναι στην αρχή του βιβλίου, ως εξής : « Μάθε τα αυτά που σου ‘πα, για να πας κι εσύ εμπρός, τα παλιά δε θέλουν σκούπα και χαθεί ο θησαυρός».

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη: Οι αλλαγές που παρατηρήθηκαν με το πέρασμα των χρόνων στη ζωή των ανθρώπων, η αστυφιλία, η ερήμωση των χωριών, ήταν τελικά για το καλό ή μήπως μας βγήκε σε κακό;
Σπύρος Κ. Καραμούντζος:  Ο προσωκρατικός φιλόσοφος Ηράκλειτος είχε πει το γνωστό απόφθεγμα «πάντα ρει». Όλα μεταβάλλονται. Το ποτάμι όσα φράγματα κι αν του στήσουν, απλώς θα καθυστερήσουν το ρου του. Πάει μπροστά και πίσω δε γυρίζει. Έτσι και οι αλλαγές για τις οποίες με ρωτήσατε. Έγιναν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και επηρέασαν θετικά και αρνητικά όσους έζησαν και τις δύο καταστάσεις, και το χθες και το σήμερα. Άρα αυτό που βιώνει σήμερα η Ελληνική ύπαιθρος είναι και καλό και κακό. Η τοπική κοινωνία δεν μπορούσε ν’ αλλάξει τον ρου των γεγονότων. Εκείνο που μπορούν οι εναπομείναντες κάτοικοι των ορεινών χωριών είναι να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και να χαρούν τη ζωή τους, διατηρώντας όμως, ως θεματοφύλακες, ό,τι καλό είχαν στο παρελθόν.

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ –> Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη:  Ο σύγχρονος άνθρωπος ευτύχησε ή δυστύχησε με την πρόοδό του;
Σπύρος Κ. Καραμούντζος:  Πρόοδος- ευτυχία- δυστυχία, έννοιες που αλληλοεπηρεάζονται και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη ζωή του ανθρώπου. Νομίζω όμως ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι δε νιώθουν στον ίδιο βαθμό την ευτυχία ή τη δυστυχία, ασχέτως αν ο λόγος είναι ο ίδιος που την προκαλεί. Ασφαλώς η πρόοδος όπως και ένα νέο φάρμακο μπορεί να γίνει αιτία και για το καλό και για το κακό. Εξαρτάται από τον ίδιο τον άνθρωπο, την ενημέρωση, τις απαιτήσεις, τις αντιστάσεις, την προσαρμογή, τη μόρφωση και τις αρχές του. Το ίδιο συμβαίνει και με το νέο φάρμακο, που εξαρτάται από τη δόση που θα πάρει ο ασθενής, για να έχει και το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Άρα η πρόοδος θα πρέπει κι αυτή να είναι καλοδεχούμενη υπό όρους.

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη: Πώς μπορεί να είναι ευτυχισμένος κάποιος; Με τα πολλά ή με μια ζωή που θα έχει τις λιγότερες εξαρτήσεις;
Σπύρος Κ. Καραμούντζος:  Οι άνθρωποι αν και έχουν πολλά παραδείγματα, ότι όσοι έχουν πλούτη δεν είναι απαραίτητα και ευτυχισμένοι, εν τούτοις και οι ίδιοι αγωνίζονται με όλα τα μέσα μια ζωή, για να τα αποκτήσουν. Η επιθυμία τους αυτή καταγράφεται και σε ένα τραγούδι «Αχ! Και να τα ’χαμε, τα πλούτη λέει να ’χαμε…». Είναι βέβαια δικαιολογημένοι, μέχρι ορισμένου σημείου, γιατί με τα χρήματα μπορούν να επιλύσουν πολλά προβλήματα της καθημερινότητας και να ζήσουν πιο άνετα. Η ευτυχία όμως δεν αγοράζεται με χρήματα μόνο, χρειάζονται και άλλες συνιστώσες. Το παράδειγμα του βασιλιά Μίδα ας είναι για αποφυγή. Μιλώντας όμως για πλούτη, φοβάμαι μήπως προκαλούμε την κοινή γνώμη, σε μια εποχή που η πατρίδα μας περνάει οικονομική κρίση.

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη: Λένε ότι οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων, τόσοι πολλοί και τόσο κοντά τα σπίτια τους το ένα στο άλλο, βιώνουν μια ανυπόφορη μοναξιά. Έχετε νιώσει κάτι τέτοιο;
Σπύρος Κ. Καραμούντζος:  Έχουν απόλυτα δίκιο. Το λέω και από προσωπική διαπίστωση, ζώντας πολλά χρόνια στην Αθήνα. Οι άνθρωποι δε νιώθουν μόνο μοναξιά, αλλά και φόβο και ανασφάλεια. Οι κακοποιοί, Έλληνες και ξένοι, έχουν επιδεινώσει το πρόβλημα. Οι κάτοικοι δε γνωρίζουν και δεν εμπιστεύονται το γείτονα και το διπλανό τους. Όχι μόνο στο δρόμο αλλά και στα σπίτια τους, γι’ αυτό και κλειδαραμπαρώνονται πρώτα στον εαυτό τους και μετά στα σπίτια, μέρα νύχτα. Το γεγονός αυτό τους οδηγεί σιγά – σιγά σε κατάθλιψη και μαράζωμα. Οι ηλικιωμένοι πια μόνο με το τηλέφωνο και οι νεότεροι με το κομπιούτερ τους επικοινωνούν με άλλους ανθρώπους. Θα σας πω ακόμη ότι και όταν βρίσκονται μέσα σε πλήθος ή και σε μέσα μεταφοράς δε συνομιλούν μεταξύ τους. Προτιμούν να μιλάνε με το κινητό τους με άλλους που βρίσκονται μακριά τους. Μέχρι τη στιγμή που θα βρεθεί λύση στο πρόβλημα αυτό, που δεν το πιστεύω ότι, οι καταδικασμένοι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων πρέπει να μάθουν να υπομένουν και να ζουν με τη μοναξιά τους.

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη:  Ο χαρακτήρας του κάθε ανθρώπου τι ρόλο παίζει στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του;
Σπύρος Κ. Καραμούντζος:  Στην ερώτησή σας τι να πω εγώ, όταν το θέμα αυτό έχει απασχολήσει ερευνητές, ψυχολόγους, ψυχίατρους και άλλους ειδικούς επιστήμονες ( Κρέτσμερ – Φρόυντ- Γιουνγκ – Άντλερ – Θεόφραστος – Ντυμά – Μπρυγιέρ και άλλοι), που με διαφορετικές προσεγγίσεις κατέληξαν στο εξής γενικό συμπέρασμα : Οι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους αισθάνεται και αντιδρά ο άνθρωπος, που τον χαρακτηρίζουν και τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους άλλους,, διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό, μαζί και με γενετικούς και κοινωνικούς παράγοντες, την προσωπικότητά του και τον καθιστούν ξεχωριστό, δυναμικό, ανεξάρτητο, διάσημο, προβεβλημένο κλπ.

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη: Μήπως είναι εύκολο να υποκρινόμαστε παρά να είμαστε ο εαυτός μας;
Σπύρος Κ. Καραμούντζος: Και ασφαλώς είναι πιο εύκολο να υποκρινόμαστε. Πρέπει όμως; Σ’ αυτό το ερώτημα πρέπει να πάρουμε θέση. Διαφορετικά το παιγνίδι γίνεται με σημαδεμένα χαρτιά. Υποκρινόμενος ο άνθρωπος δεν εμφανίζει τον πραγματικό του εαυτό, παρουσιάζει μια ψεύτικη εικόνα για τις ιδέες, τα συναισθήματα και τις προθέσεις του. Είναι ανειλικρινής και για το λόγο αυτό καταδικαστέα η συμπεριφορά του.

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη: Σήμερα οι άνθρωποι δεν ικανοποιούνται με τίποτα. «Το μάτι είναι αχόρταγο» έλεγε η γιαγιά μου. Τι χρειάζεται κάποιος για να έχει η ζωή του πληρότητα; Μπορεί να είναι τα υλικά αγαθά «η ζωή του όλη»;
Σπύρος Κ. Καραμούντζος: Καλά έλεγε η σοφή γιαγιά σας. Μακάρι όμως να ήταν αχόρταγο μόνο το μάτι. Οι άνθρωποι μετά τις στερήσεις των υλικών αγαθών, που είχαν βιώσει στην παιδική τους ηλικία, τα χρόνια της Κατοχής και πριν αυτής, βρέθηκαν ξαφνικά στην υπερπροσφορά της καταναλωτικής κοινωνίας. Η απόκτηση αγαθών έγινε αυτοσκοπός κάθε οικογένειας. Ο νεοέλληνας κυριεύτηκε από απληστία. Ακόμη και όταν δεν είχε χρήματα, με δάνεια και δόσεις, προκαλούμενος από τα μεγαλοκαταστήματα και τις διαφημίσεις, «με μία πεντάρα στου Κωνσταντάρα», αγόραζε για ν’ αγοράσει κάθε τι που πουλιότανε.
Δεν άργησε λοιπόν να γεμίσει το σπίτι του με υλικά πάσης φύσεως. Από τη στέρηση πήγε στην αφθονία. Κάποια στιγμή γεμίσανε ντουλάπες, αποθήκες, ψυγεία κλπ. με υλικά που δεν τα χρησιμοποίησε ποτέ. Βρήκε όμως μία προσωρινή λύση, μερικά απ’ αυτά (παπούτσια, φούστες, παντελόνια, τσάντες, παιδικά παιγνίδια) ολοκαίνουργα να τα αφήνει έξω από τους σκουπιδοτενεκέδες. Ήταν όμως και η αλλαγή της μόδας, που τον υποχρέωνε να κάνει και αναγκαστικά ανακαίνιση. Έπρεπε να πληρώσει ακόμη και τον παλιατζή , για να τα πετάξει (έπιπλα, στρώματα, κουζίνες, ψυγεία, ρουχισμό κλπ.) Παρ’ όλα αυτά και με την αναπλήρωση, αυτό που λέμε πληρότητα στη ζωή του δεν την ένιωσε. Η αφθονία των αγαθών δεν ήτανε, αυτό που είπατε και σεις, «η ζωή του όλη».  Ανάγκη λοιπόν, πριν είναι πολύ αργά, να βρει αυτό που έχασε, δηλαδή «το μέτρο». Η αποφυγή των ακροτήτων και των υπερβολών θα είναι η ορθότερη στάση του. Εξάλλου το είχε πει και ο Κλεόβουλος, ένας από τους επτά σοφούς τον 6ον π.Χ. αιώνα, «μέτρον άριστον». 

[Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη στο βιβλίο του Σπύρου Κ. Καραμούντζου: «Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση».]


ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟΥ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ DRTV ( AΡΓΟΛΙΔΑΣ ) ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗΣ « ΗΛΙΑΝΘΟΙ » ( 2010 )


 interview-littc3a9raire-logo

Advertisements